Hiçlik makamı Şiiri - Kemal Tekir

Kibirlenme, gururlanma insanoğlu,
kendini dünyada ebedi sanma.
Bir hiç olarak üryan geldin dünyaya.
Kapıldın dünyanın gösterişine, düzenine, saltanatına,
malın, mülkün, paranın, eşyanın,
şöhretin, itibarın peşine düştün,
bencil, hırslı, açgözlü bir tutkuyla.

Gün gelecek, sahibi olduğunu sandığın,
gerçekte emanetçisi olduğun her şeyi bırakarak
bir hiç olarak, geldiğin gibi üryan döneceksin dünyadan, unutma.

Ne taht kalacak sana, ne de tacın,
ne adın yankılanacak boş saraylarda.

Rüzgâr silecek izlerini,
zaman yutacak bütün öykünü.
Toprak çağıracak seni sessizce,
geldiğin yere, o kadim sükûna.

Ne götüreceksin yanında söyle,
hangi zenginlik tutunacak ruhuna?
Bir damla merhametse kalan, işte o senindir,
bir iyilik, bir tebessüm, bir vicdan sesi.

Geriye kalan her şey
yalan bir gölge gibi silinip gidecek.
Anla artık;
hiçlik korkulacak değil, hatırlanacak bir hakikat.
Çünkü insan, hiçliği anladıkça
insan olur…

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi