Boğulan Çığlık Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Bazen susmak,
bir şehrin üstüne çöken kara bulut gibidir,
kimse fark etmez
ama herkes ıslanır.

Sustum.
Çünkü kelimeler yetmedi,
çünkü anlatınca küçülecekti acı,
çünkü bağırınca kirleniyordu gerçek.

Bazen susmak,
boğazına düğümlenen bir çığlıktır,
dışarı çıkamaz
ama içeride her şeyi yıkar, yıkar, yıkar.

Suskunluğu gören de var elbet,
gözlerimdeki yorgunluğu okuyan,
bir kelime etmeden anlayan…
Ama onlar azdır,
sessizliğin dilini bilenler
her zaman az olur.

Bir de gördüm deyip yalan atanlar var.
Bakıp geçip,
anladım sananlar.
Acının yanından bile geçmemişken
haritasını çizenler.
Sessizliği zayıflık sananlar,
oysa bilmezler
susmak bazen en büyük dirençtir.

“Dostum” deyip yalan atanlar…
Omzuma elini koyup
ilk fırtınada kaybolanlar.
Yanımdayım derken
en uzağa düşenler.
Gülüşümü ezberleyip
yaralarımı görmezden gelenler.

Bir de “seviyorum” deyip
kalbine ihanet edenler var.
Sevgiyi diline alıp
vicdanını susturanlar.
Sahip çıkmak yerine
seyretmeyi seçenler.
En ağır yara
işte onların açtığıdır.

Sustum.
Çünkü her suskunluk korkaklık değildir.
Bazen insan,
kendini daha fazla kaybetmemek için susar.
Bazen susmak,
kendini kurtarmanın tek yoludur.

İçimde biriken kelimeler
geceleri uykumu böler,
kalbimde yankılanır.
Ama yine de susarım.
Çünkü herkes duymayı hak etmez,
herkes gerçeği taşıyamaz.

Günün birinde konuşursam eğer,
bil ki suskunluğum bitmiştir.
Ve o gün,
sözlerim değil
sessizliğim hatırlanacaktır.

Çünkü bazı çığlıklar
sesle değil,
suskunlukla duyulur.