Dışarıdan baktığınız gibi değil içimiz,
Derli toplu değil yaşanan ömrümüz.
Duaların ardına bırakılmış bir şükür,
Gözyaşlarının içine saklanmış bir sabır.
Kimi zaman gülüşlerle örteriz yarayı,
Kimse görmesin diye içimizdeki karayı.
Her insan taşıyor görünmeyen bir yükü,
Sessizliğe emanet ediyor en derin çöküşü.
Bir pencereyiz dışarıdan ışıkla görünen,
İçeride fırtınalarla gecelerce sürünen.
Ne kadar güçlü dursak da kalabalık içinde,
Bir yalnızlık büyür bazen kalbimizin dibinde.
Ama yine de yürürüz eksiklerimizle,
Kırılan yanlarımızı sarıp sabrımızla.
Çünkü hayat, düşüp kalkmanın adıdır biraz,
İnsan en çok yaralarından öğrenir yaşamasını biraz.
Kayıt Tarihi : 7.06.2026 08:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!