Bir İsim, Bir Ömür Şiiri - Huntürk Han

Bir akşam adın düştü ömrümün menziline,
Ne bahar eski bahar, ne ben döndüm kendime.
Bir çift göz değdi yalnız gönlümün kıyısına;
Bir ömür sığarmış tek bir bakış içine.
Sonra adın çoğaldı sustuğum her duamda,
Her gün biraz büyüdün gönlümün tenha yanında.
Ne seni istemekten vazgeçti bu yürek hiç,
Ne kader merhamet etti bekleyen bir insana.
Anladım... Sevda bazen kavuşmaktan öteymiş;
Bir ömrü tek bir ismin gölgesinde tüketmekmiş.
Ne eller birleşirmiş her birbirini sevenle,
Ne de her seven gönül muradına erermiş.
Yıllar gelip geçse de eksilmiyor hükmün hiç,
Saçlara düşen aklar silemedi seni hiç.
Çünkü zaman unutur, insanlar değişebilir;
Gönül bir kere sever... Zaman ona hükmedemez hiç .
Şimdi adın anılsa başımı öne eğmem,
Ne geçmişe yanarım ne de kadere küserim.
Yalnız şunu öğrendim bu fâni dünyanın içinde:
Hakiki aşk, kavuşanların değil;
Ömrünün son nefesine kadar
Bir tek isme sadık kalabilenlerin nasibidir.

HUNTÜRK