Belki Bir Akşam Şiiri - Huntürk Han

Şimdi bir akşamüstü çıksan karşıma,
hiçbir şey olmamış gibi baksam sana...
Ne geçmişi açsak,
ne de kim haklıydı diye konuşsak.
Sen biraz yorgun,
ben biraz eksik...
İkimiz de anlasak
bazı şeylerin anlatılınca
daha da ağırlaştığını.
Bir kahve içsek mesela,
sen eskisi gibi şekersiz,
ben yine soğutmuş olsam elimde.
Gülsek.
Öyle içten değil;
insanın canı yanarken
güldüğü o kısa gülüşlerden.
Sonra sen sorsan:
“İyi misin?”
Ben,
“İyiyim.” desem.
Sen de inanmasan.
Ne güzel olurdu...
Bir zamanlar birbirinin hayatı olan iki insanın
aynı masada oturup
birbirine yabancı kalamaması.
Belki ellerin titrer,
belki benim gözlerim dalar.
Kim bilir...
Belki o an
sana söyleyemediğim ne varsa
yüzümden geçer.
Sen anlarsın.
Ben yine anlatamam.
Sonra gece olur.
Sen gidersin.
Ben eve dönerim.
Ceketimi çıkarırım,
anahtarı masaya bırakırım,
ışığı açmadan otururum.
Ve o zaman fark ederim:
İnsan birini özlemiyor bazen...
Onunla geçirdiği
o eski hayatı özlüyor.
Sen benim için
bir insan olmaktan çoktan çıktın.
Bir zaman oldun.
Geçti sanmıştım.
Meğer bazı zamanlar geçmiyormuş...
İnsan yaşlanıyor,
şehir değişiyor,
yüzler unutuluyor.
Ama bir gece,
hiç beklemediğin bir anda
bir şarkı çalıyor.
Ve sen,
yıllardır görmediğin birini değil,
bir daha asla olamayacak
kendini hatırlıyorsun.

HUNTÜRK