Ahdin Mührü Şiiri - Huntürk Han

Vefa dedim...
Ahdim dedi.
Adamlık dedim...
Sözüm dedi.
Bir lokmayı böldüm,
Bir ömrü pay ettim.
Ben dost kazandım sandım;
Meğer imtihan biriktirmişim.
El uzattım,
Elim boş dönmedi.
Gönül açtım,
Gönlüm eski hâline dönmedi.
Bir gün anladım;
Vefa, dille söylenen söz değilmiş.
Dar vakitte ardında duran,
Geniş vakitte adını anmayanmış.
Ben ahdime yaslandım,
Onlar hesaplarına.
Yol aynı görünüyordu;
Varılan yer ayrıymış.
Şimdi dönüp bakıyorum...
Ne verdiğime yanıyorum,
Ne de beklediğime.
İnsan, en çok vefayı yanlış yerde aradığına yanıyormuş.

HUNTÜRK