Bir beden iki adam Şiiri - Huntürk Han

Bu aralar içimde iki ayrı ben var,
Biri yarına inanıyor, biri bugünden bîzar.
Biri göğsüme umut diye vuruyor,
Biri “yeter” deyip içimden susuyor.
Aynı bedende iki ayrı hayat,
Biri kalmak ister, biri firar.
Biri elimden tutup “yürü” diyor,
Biri dizlerime çöken yılları sayıyor.
Bir tarafım hâlâ sevmekten yana,
Bir tarafım küsmüş bütün dünyaya.
Biri “geçer” diye avutuyor beni,
Biri “geçti” diye bakıyor arkaya.
Ben hangisiyim, bilmiyorum artık;
Yaşayan mıyım, yoksa yaşayanı oynayan mı?
Geceleri içimde bir kapı kapanıyor,
Sabahları başka bir kapıdan çıkıyorum.
Bir yanım bütün kayıpları affetmek istiyor,
Bir yanım adını bile anmak istemiyor.
Biri yeniden güvenecek kadar yorgun,
Öteki bir daha inanmayacak kadar sersefil.
Bazen içimden gitmek geçiyor,
Bazen bir ömür kalmak...
Bir yanım her şeyi bırakıp uzaklaşmak,
Bir yanım küçücük bir umuda sarılmak.
Ne garip;
İnsan kendinden kaçamıyor.
Nereye gitsem beni de götürüyorum,
Neyi unutsam kendimde hatırlıyorum.
Belki de mesele iki kişi olmak değil;
Aynı yürekte iki ayrı ömür taşımak.
Biri geçmişin altında ezilirken,
Öteki yarını kurmaya çalışıyor.
Ve ben tam ortalarında,
Ne bütünüyle kırgın,
Ne bütünüyle umutlu...
Bir tarafım “devam” derken
öteki tarafım usulca:
“Bırak artık...”
diyor.

HUNTÜRK