Beni Tanımadınız Şiiri - Huntürk Han

Beni tanımadınız...
Bir yüz gördünüz yalnızca,
bir gülüş, birkaç kelime;
belki de herkes kadar kolay sandınız beni.
Oysa içimde,
kimseye açmadığım odalar vardı.
Ben de kolay sanmıştım insanları;
bir bakışın sevgiyi,
bir sözün vefayı anlatacağını...
Yanılmışım.
Bazı insanlar seni sever,
ama seni bilmez.
Sana sarılır,
ama nerenden kırıldığını bilmez.
Yanında yürür,
ama hangi yollardan geçtiğini görmez.
Ben çok şey sakladım kendimden bile;
çocukluğumu, yarım kalmış sevinçlerimi,
bir daha dönmeyecek günleri...
Bir de adını koyamadığım
o büyük eksikliği.
Bazen birinin yanında
çocuk olmak istedim yalnızca.
Hiçbir şeyi düşünmeden,
hiçbir şeyi açıklamadan...
Biri beni olduğum hâlimle sevsin istedim.
Olmadı.
Herkes benden bir şey bekledi;
güçlü olmamı, gülmemi,
devam etmemi, iyi görünmemi...
Kimse,
“Sen ne istiyorsun?” demedi.
Ben de zamanla
kendime bile yabancılaştım.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum;
kime ne kadar kendimi verdiysem,
bir parçam orada kalmış.
Belki bu yüzden
artık kimseye kızamıyorum.
Çünkü insan bazen
kendisini anlatamadığı için değil,
karşısındaki gerçekten görmek istemediği için
anlaşılmıyor.
Beni tanımadınız.
Ama artık anlatacak bir şeyim de yok.
Çünkü yıllarca kendimi anlatmak için aradığım kelimelerin
aslında hiçbirinin size ulaşmadığını anladım.
Ve insan,
anlaşılmadığı yerde susmaz...
Bir gün, kendisini anlatmaya bile ihtiyaç duymayacağı kadar
gerçekten sevildiği yeri bulur.
Benim bütün hikâyem de
belki o gün başlayacak.

HUNTÜRK