Beni kimse bilmedi Şiiri - Huntürk Han

Bazı acılar vardır, anlatılmaz;
insanın yüzünde yıllarca taşınır,
bir bakışta belli olur, bir kelimede gizlenir.
Bir zamanlar inanırdım insanlara;
her yüzün ardında aynı kalbin olduğunu sanırdım.
Sonra gördüm; insan,
en çok güvendiği yerde kırılıyor,
en sevdiği yerden vuruluyormuş.
Ben değişmedim aslında;
hayat, benden her gün başka bir parça aldı.
Çocukluğumu eski bir evin kapısında bıraktım,
gençliğimi birkaç uzun gecenin içinde,
kendimi ise yılların kimsenin bilmediği tarafında.
Beni güçlü sanıyorlar;
oysa güç, hiç yara almamak değil.
Bazen insan, içi darmadağınken bile
yakışır yüzüne bir gülümseme,
ve yoluna devam eder, kimse bilmeden.
Ben çok sevdim;
bir insanı değil yalnızca, onunla kurulacak hayatı da.
Bir bakışın içine yılları sığdırdım,
bir elin sıcaklığında bütün dünyayı aradım.
Belki bu yüzden, gidenlerden çok
yaşanamamış günlere kırgınım.
Beni tanıdığını söyleme;
bir insanın yüzünü bilmek, ömrünü bilmek değildir.
Hangi gecenin sabaha varmadığını,
hangi hatıranın hâlâ içimde yaşadığını,
hangi vedanın bende yarım kaldığını nereden Bilebilirsin?
Şimdi aynada kendime bakıyorum;
aynı yüz, başka bir hayat taşıyor.
Dün olduğum adam değilim artık,
fakat dünün bütün yükleri omzumda.
İnsan bazen geçmişinden kaçamıyor;
geçmişi, insanın peşinden geliyor.
Ve anlıyorum;
herkes beni gördü, ama çok azı bana baktı.
Herkes birkaç sözümü duydu,
kimse o sözlerin ardındaki ömrü tartmadı.
Ben bir hikâyenin son cümlesi değilim;
daha yazılmamış taraflarım var.
Beni kimse anlamadı;
belki ben de kendimi anlatamadım.
Ama artık şunu biliyorum:
insan, kendini bulduğu gün bile
başkalarının gözünde
eski hâliyle yaşamaya devam ediyor.

HUNTÜRK