Ben Türk'üm Şiiri - Huntürk Han

Ben Türk'üm.

Adımı ne zamana borçluyum,
Ne de yaşadığım çağa.

Ben,
Gök kubbeyi çadır,
Bozkırı yurt,
Töreyi can bilenlerin ardından gelen son neferim.

Kanımda bir soyun değil,
Bin yıllık bir yürüyüşün yükü dolaşır.

Çünkü Türk olmak;

Bir ırkın içine doğmak değil,

Kut'u omuzlamak,

Töreyi yaşatmak,

Adını lekesiz taşımaktır.

Bizim atalarımız,

Zaferi ganimet için aramadı.

Kut bozulmasın diye yürüdü.

İl dağılmasın diye savaştı.

Budun başı eğilmesin diye can verdi.

İşte bu yüzden,

Türk'ün tarihi okunacak bir kitap değildir.

Türk'ün tarihi,

Omuzlarda taşınacak bir emanettir.

Sor bana...

Devlet nedir?

Devlet;

Bir otağın gölgesinde verilen sözün,

Asırlar sonra bile unutulmamasıdır.

Sor bana...

Kut nedir?

Kut;

Demiri eğen bilekten önce,

Nefsini eğebilen yüreğin hakkıdır.

Ve sor bana...

Türk kimdir?

Türk...

Rüzgâr değişti diye yön değiştirmeyen,

Çağ değişti diye kökünü inkâr etmeyen,

Ömrü bittiğinde ardında yalnız bir mezar değil,

Bir izzet bırakan kişidir.

Bugün önümde duran aynaya değil,

Arkamda yürüyen bin yıla bakıyorum.

Çünkü ben yalnız değilim.

Arkamda Ötüken vardır.

Arkamda Ergenekon vardır.

Arkamda Bilge'nin sözü,

Kül Tigin'in kılıcı,

Adsız alplerin duası vardır.

Ve ben biliyorum...

Toprak kaybedilir.

Yeniden alınır.

Devlet yıkılır.

Yeniden kurulur.

Fakat töresini kaybeden bir millet,

Kendini kaybeder.

İşte onun için,

Ben adımı yüksek sesle söylemiyorum.

Ben,

O adı kirletmeyecek bir ömür yaşamaya ant içiyorum.

Ben Türk'üm.

Ve bu ad,

Taşınacak en ağır yüktür.

Ben Türk'üm.

Adımı tarihten değil,

Tarihi adımdan tanırım!

HUNTÜRK