Ben Seni Yaşadım Şiiri - Huntürk Han

İnsan, herkesi kendisi gibi sanıyor önce.
İçinden geçenle, dilinden döküleni bir zannediyor.
Sonra bir bakıyor...
Kimi yüzüne bakarken hesap yapıyor,
Kimi omzuna dokunurken yükünü tartıyor.
İşte tam orada çıkıyorsun karşıma.
Ne beni değiştirmeye çalışıyorsun,
Ne de eksiklerimi sayıyorsun.
Olduğum adamı alıp,
Olabileceğim adama inanıyorsun.
İnsan, sevildiğini bazen bir cümleden değil,
Bir insanın vazgeçmeyişinden anlıyor.
Ben de öyle anladım.
Çünkü herkes haklı olmanın peşindeydi,
Sen beni kaybetmemenin.
Herkes konuştu.
Sen anladın.
Herkes bir şey istedi.
Sen sadece yanımda kaldın.
Şimdi bana,
"Dünyada en çok neye güveniyorsun?" deseler,
Ne toprağı gösteririm,
Ne göğü...
Ben seni gösteririm.
Çünkü ben bu hayatta,
Bir insanın bir başka insana bu kadar inanabileceğini
Sende gördüm.
Bana sevgiyi öğretmedin.
Sevginin emek olduğunu gösterdin.
Bana sadakati anlatmadın.
Sadakatin nasıl yaşandığını gösterdin.
O yüzden seni sevmek,
Bir tercih değil artık.
Kalbimin alışkanlığı da değil.
Bu, adını koyamadığım başka bir şey.
Ne kadar uzaklaşmaya kalksam,
Aklım yine sana varıyor.
Ne kadar yorulsam,
İçimde yine sen çoğalıyorsun.
Belki bunun adına aşk derler.
Ben demiyorum.
Çünkü aşk bazen biter.
Ama sen...
Sen bende hiçbir duyguya benzemedin.
Ve günün birinde,
Ömür bizi aynı yolda yürüyemez hâle getirse bile,
Ben senden eksilmem.
Çünkü bazı insanlar elini bırakınca gitmez.
Kalbinin en derin yerine yerleşir.
İnsan bazen bir ömrü yaşar...
Bazen de bir insanı.
Ben ömrümü yaşamadım.
Ben seni yaşadım.
Ve bunun için,
Bu dünyaya bir kez daha gelecek olsam,
Yine seni bulmak için aynı acılardan geçmeye razı olurum.
Çünkü bazı insanlar mutlu eder...
Bazıları değiştirir...
Ama çok azı, insanın kim olduğunu yeniden yazar.
Sen, benim hikâyemin en güzel cümlesi değil...
Benim yeniden yazılmış hâlimsin.

HUNTÜRK