Bir çaresiz sevi Şiiri - Sempatiksair Emrah

Ben seni gözlerinin çizgisinde,
ellerinin şefkatinde sevmiştim.
Bir meltem rüzgârı gibi değil;
uçsuz bucaksız bir yaşam gibi sevmiştim.

Tarafsız sevgiler gibi,
kaybolmuş içimdeki çocuğa sarılarak;
soluğumun köşesine kenetleyip,
kalbime mıh çakar gibi sevmiştim.

Yokluğunda bile sana şiir yazacak kadar,
gönül gözüme çarpan bir şaheser gibi sevmiştim.

Adını her duamın en sessiz yerine sakladım.
Sesini, gecelerimin en karanlık kıyısına kandil yaptım.
Gülüşünü, baharın çiçeklerinden değil;
ömrümün bütün mevsimlerinden güzel bildim.

Sana kavuşmayı bir ihtimal diye değil,
alnıma yazılmış bir kader diye bekledim.
Ellerine dokunmayı,
yıllarca susamış toprağın yağmura kavuşması kadar kutlu saydım.

Sen bilmezsin...
Ben seni bir insanı sever gibi değil,
kendi eksik cennetimi tamamlarmış gibi sevdim.
Bir ömürlük hasreti tek nefese sığdırır gibi,
bir ömrü tek bakışında tüketir gibi sevdim.

Gittiğinde yalnız sen gitmedin;
renkler de sustu, yollar da yoruldu.
Takvimler yaprak döktü içimde,
saatler senin yokluğuna ayarlandı.
Ben ise her akşam,
adını gökyüzüne emanet eden bir derviş gibi bekledim.

Çünkü sevdam,
bir mektubun son satırında unutulacak kadar küçük değildi.
Bir ayrılığın gölgesinde solacak kadar güçsüz değildi.
Ben seni;
denizin kıyıya sadakatiyle,
güneşin sabaha vefasıyla,
toprağın yağmura duasıyla,
kalbin Allah'a yönelişi kadar derin ve sarsılmaz sevdim.

Ve gün gelir de bütün şiirler susarsa,
bütün şairler kalemini bırakırsa,
bil ki son mısra yine sen olacaksın.
Çünkü ben seni,
yalnız yaşarken değil,
ölüm bile aramıza girdiğinde dahi
adını kalbimin en sağlam yerine emanet edecek kadar sevmiştim.