Bir Derdi Karalı Şiiri - Sempatiksair Emrah

Sevdanı yüreğime işlemişken gözlerim kan tutar geceleri,
Gülüşlerim yarım kaldı, aynalar bile beni tanımaz artık.
Adını andığım her an içimde bir fırtına kopar sessizce,
Rüzgârın bile taşıyamadığı bir yük kaldı omuzlarımda.
Gül kokulu düşlerim vardı bir zaman,
Şimdi dikenler büyüyor avuçlarımda, kanatan
Seninle Güneşli Günlerin Ötesinde Hayellerim sonsuzluğa uzanan sevgim
Kartanelerin Arasında Kardelen ler toplayacaktik
Yüreğime Bir çiğ Damlası Gibi Akacaktı sevgin Sonbahar da Bizi Savrulan Rüzgarda El ele olacaktık
Gülüşlerimizi Sonsuza Umutlarımızı Yarınlara Saklayacaktik
HEP BERABERİZ OLACAKTIK
Yan yana Omuz Omuza
Zakkum gibi acı bir hayat içime kök salmış,
Her nefes alışımda biraz daha zehirleniyorum sensizlikten.
Bir çocuk vardı içimde, koşan, gülen, umutla bakan,
Sen gidince dizlerinin bağı çözüldü, düştü… kalkamadı.
Daha büyümeden öğrendi ayrılığı,
Oyuncaklarını bıraktı, hayallerini gömdü sessizce.
Geceler uzadıkça uzuyor,
Saatler senin yokluğunu sayıyor sanki inadına.
Her tik tak, kalbime çakılan bir çivi gibi,
Zaman değil, acı ilerliyor damarlarımda.
Bir yokluk oldum dediğim yerde bile eksik kaldım,
Çünkü yokluk bile bir varlıktır, bense hiçliğe karıştım.
Adım silindi kendi içimde,
Kendi benliğime yabancı bir gölge oldum artık.
Sokaklar sensiz, şehir sensiz,
Kalabalıklar içinde en yalnız ben oldum.
Bir ses aradım, bir nefes, bir iz…
Ama senden geriye kalan sadece suskunluk oldu.
Ve şimdi soruyorum kendime her gece,
Bir insan nasıl bu kadar eksik yaşayabilir?
Nasıl bu kadar yanar da kül olmaz,
Nasıl bu kadar kırılır da hâlâ ayakta kalır?
Belki de aşk dediğimiz şey,
Biraz ölmekmiş her gün, biraz eksilmek…
Seninle tamamlanırken fark etmeden,
Sensizlikte parça parça tükenmekmiş.
Ama yine de bir yerlerde,
Adını fısıldayan bir umut kırıntısı saklı içimde.
Ne kadar inkâr etsem de, ne kadar kaçsam,
Kalbim hâlâ seni sevmenin izlerini taşıyor derinlerinde…
Ve şimdi içimde büyüyen o karanlık, adını bile unuttu ışığın,
Kalbim mezar gibi; her anın üstüne toprak atıyorum sessizce.
Seven bilir, bu acı anlatılmaz—damar damar yanar insan,
Gülüşler sahte, nefes bile yük olur, yaşamak ağır gelir gecelere.
Bir daha kimseye açılmıyor kapılarım, kilit vurdum umutlarıma,
Çünkü en derin yarayı, en çok sevdiğim attı içime.
Yürek acısı çeken anlar; bu, geçmez… sadece alışılır zamanla,
Ve insan en sonunda öğrenir: en büyük yalnızlık, kalabalıkta bile sensizliktir…