Beton Saraylar Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir çocuk gördüm bugün,
Ayakkabısı delikti…
Ama gözleri,
Bir ülkenin bütün kırık aynalarını taşıyordu içinde.
Bir adam gördüm sonra,
Altın saatini düzeltip
“Şükretmek lazım” dedi…
Masasında artan ekmekleri çöpe atarken.
Gökyüzü bile ikiye bölünmüş gibiydi;
Bir yanı plazalara doğuyor,
Bir yanı gecekondulara karanlık iniyordu.
Kiminin köpeği,
Bir annenin mutfağından daha tok…
Kiminin cebinde milyonlar,
Kiminin cebinde eve dönüş korkusu.
Adalet dediler…
Terazinin kefesi pas tutmuş meğer.
Paranın eli ağır gelmiş,
İnsanlığın sesi hafif kalmış.
Bir işçi gördüm,
Ellerinde nasır değil,
Sanki susturulmuş çığlıklar vardı.
Akşam olunca
Yorgunluğunu değil,
Onurunu çıkarıp bırakıyordu kapının önüne.
Ve bazı çocuklar,
Masal yerine siren sesiyle uyuyor artık…
Bazıları savaşın ortasında büyüyor,
Bazıları sevgisizliğin.
Ama hâlâ biri çıkıp diyor ki:
“Dünya güzel yer…”
Güzel mi gerçekten?
Bir anne evladına süt alamıyorsa,
Bir genç hayallerini asgari ücrete gömüyorsa,
Bir insan sırf güçlü değil diye eziliyorsa…
Hangi tarafı güzel bu dünyanın?
Ben gördüm…
Vicdanı kırılmış şehirler gördüm.
İnsanlığın,
Reklam panolarının arkasında can çekiştiğini gördüm.
Ve anladım;
Bu çağın en büyük yoksulluğu
Parasızlık değil…
Merhametsizlikti.