Bekleyişin Mevsimi Şiiri - Yücel Özkü

BEKLEYİŞİN MEVSİMİ
Gün döndü, gölgem usulca uzadı,
Yaz geçti, içimde güneş solmadı.
Sustu, "Baharda dönerim." diyen ses;
Hasret, eşiğimde sessizce büyüdü.

Koruk, sabırla olgunlaştı,
Asmalar sustu, yüreğim korlaştı.
Takvim, her yaprakta adını sakladı;
Bekleyiş, ömrümde kök saldı.

Cemre düştü, toprak yeniden uyandı,
Göç kuşları döndü, yuvalar uyandı.
Ben her tomurcukta yüzünü ararken,
Uzaklaştı zaman, sessiz bir ırmak gibi.

Kiraz çiçekleri rüzgâra savruldu,
Akşam, gül kokusuna büründü.
Gelmedin sen bunca bahar boyunca;
Ben, yolunu bekleyen son dal oldum.

YÜCEL ÖZKÜ
13 Temmuz 2026/16:55