Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Binlerce sene oldu hala zûlüm ederler,
San ki bu can bâkidir her mala mülk eklerler.

Her nevî ihtilâle parmaklar karıştıran,
Fakir ile zengini, düşmanca kapıştıran,

Mazide bir zaman, batmamış güneş,
Bakmışlar, çareyi, bulmuşlar bir gün,
Demişler batsın şu, batmayan güneş,
Güneşi söndüren, bulunur bir gün.

Nefretin-öfkenin, o menfur yurdu,

Göz olur; yüze göre, söz olur; öze göre,
Lâkırdı bilse bile, sözünü bilmez adam,
Bir baksan endamı var, cemâli bize göre,
Güzeli bilse bile, sevmeyi bilmez adam.

Üç-beş kişi toplanıp, bazen sohbet edilir,

İhanet-sadakât aynı çarşıda,
İkisi yan yana, birden satılır,
Bir taraf kötüyse, dürüst karşıda,
Hîleye yalanla, içten katılır.

Bir öyle-bir böyle, görünür adam,

Ezel ile ebed yolu arası,
Deryalara açılmışız gideriz,
Yükü insan, hepsi bahtı karası,
Maksud yele yelken açmış gideriz.

Dalgalanır, ama bazen durulur,

Melekler kanat çırpar, bulutlarla semada,
Mukaddes Lâfz-ı Celâl, dimağından çıkarak,
Kalplerden ruha kadar, ateş gibi yakmada,
Parlayan yıldız eder, sinelerden çıkarak.

Avaz-avaz çınlatır, çünkü tevhit davâsı,

Meğer hayat ümitmiş, ancak şimdi anladım,
Bülbül yokken bahçemde, dertsizmişim gül gibi,
Konup kaldı dalımda, avcı oldum avladım,
Perişan oldum yanıp, közden sonra kül gibi.

Hemen karardı gökler, iftirak yarasından,

Tarihte çok görüldü, yıkılan ilk değildi,
Kader öyle buyurdu, çıktı mor fesle yelek,
Vatan sağ olsun diye, acılara eğildi,
Kâğıt-kalem el ele, Nur’u yazdırdı felek,
Bizim için zindana, böyle katlandı Melek.

Kim taktı ki parlayan, bu gökteki güneşi?
Daha nice derinde, dolu-dolu âlem var,
On sekiz bin âlemde, belki çok vardır eşi,
Bir tarafa akmakta, yolu, dolu âlem var.

Uçsuz-bucaksız feza, bilinmeyen ne yerler,

Terazi ellerde tartarız artık,
Her biri, birer dağ, sağlanır denge,
Eldeki cevizi birine attık,
Bir iner, bir çıkar, bozulur denge,

Siyah ve bembeyaz, iki ayrı renk,