Bedri Tahir Adaklı Şiirleri - Şair Bedri ...

Bir eli yağda iken, diğeri balda olsa,
Zevk-i sefa içinde, insan hep yatmak ister,
Dostu ve düşmanları, bir nazar etmiş olsa,
Servet ve şöhretini, halledip bulmak ister.

Ben düğümler atmıştım, aradaki bağlara,

İlimler şâhı da îman ilmidir,
Bu ilmin adına, acep ne dendi?
Kurtuluş, muhakkak îman iledir,
Îmânın yoluna, şimdi Nur dendi.

Şu âhir zamanda, olmuş tefrika,

Zûlüm biter acı geçer dert geçer,
Çünkü zaman esip giden yel gibi,
Dağa göre kar Veren de yar seçer,
Yüreklere akıp gelen sel gibi.

Kimi geda kimi sultan oluyor,

Binlerce sene oldu hala zûlüm ederler,
San ki bu can bâkidir her mala mülk eklerler.

Her nevî ihtilâle parmaklar karıştıran,
Fakir ile zengini, düşmanca kapıştıran,

Ezel ile ebed yolu arası,
Deryalara açılmışız gideriz,
Yükü insan, hepsi bahtı karası,
Maksud yele yelken açmış gideriz.

Dalgalanır, ama bazen durulur,

Melekler kanat çırpar, bulutlarla semada,
Mukaddes Lâfz-ı Celâl, dimağından çıkarak,
Kalplerden ruha kadar, ateş gibi yakmada,
Parlayan yıldız eder, sinelerden çıkarak.

Avaz-avaz çınlatır, çünkü tevhit davâsı,

Meğer hayat ümitmiş, ancak şimdi anladım,
Bülbül yokken bahçemde, dertsizmişim gül gibi,
Konup gitti dalıma, meğer dertmiş anladım,
Bağıstanı tutuşan, köz olmuş menzil gibi.

Hemen karardı gökler, iftirak yarasından,

Tarihte çok görüldü, yıkılan ilk değildi,
Kader öyle buyurdu, çıktı mor fesle yelek,
Vatan sağ olsun diye, acılara eğildi,
Kâğıt-kalem el ele, Nur’u yazdırdı felek,
Bizim için zindana, böyle katlandı Melek.

Kim taktı ki parlayan, bu gökteki güneşi?
Daha nice derinde, dolu-dolu âlem var,
On sekiz bin âlemde, belki çok vardır eşi,
Bir tarafa akmakta, yolu, dolu âlem var.

Uçsuz-bucaksız feza, bilinmeyen ne yerler,

Zâhirde gülücük, dostluktur güya,
Taneyi suyuna, pek katmaz gâfil,
İçinde saklarken, sırıtmış riya,
Fark eden kimseyi, fark etmez gâfil.

Riyâda mahiyet, aslında yalan,