"Gözlerimi kapıyorum,
ve yavaşça diyorum ki kendime:
Belki de şimdi değil,
belki başka bir zamanda,
başka bir dünyada severiz birbirimizi..."
O karanlık sokakların rüzgârı,
götürür mü bilmem o yarım kalmış cümleleri geriye?
İnsan bazen adını fısıldar da gecenin orta yerinde,
Sanki sesinden başka sığınacak kimsesi kalmamış gibi öksüz kalır.
Söyle,
hangi rüzgâr dindirir bu içimizdeki yangını,
Hangi sabaha uyanır bu mühürlü gözler?
Kayıt Tarihi : 24.08.2026 17:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!