Bakır Duman ve Ayaz

Sisli bir gece çöktü; kalbe bir acı vurdu.
Gurbet çiçeği soldu; bağın ağacı yitti.
Sıla ışığı söndü; bütün yollar karandı.
Dağdaki kar eridi; soğuklar ruhu sardı.

Sokakta gölge arttı; taş binalar da sustu.
Tek adamlar üşüdü; eski yara kanadı.
Paslı bir kilit tuttu; kırık bir saat durdu.
Caddede fener söndü; kalpteki rahat yitti.

Bakır duman uzadı; sessiz bir ayaz çöktü.
Dilde kelamlar dondu; sayfa da beyaz kaldı.
Kuşlar gökten süzüldü; gurbet kuşları geçti.
Gençlik masalı bitti; gözden yaşlar döküldü.

Sarı yaprak döküldü; ömrün güzü savruldu.
Esen rüzgar unuttu; gülen o yüz de soldu.
Eski defter kapandı; yolun son izi bitti.
Soğuk bir mezar kaldı; bu gurbet bizi yaktı.

Zaman geçmişi sildi; kırık bir fener kaldı.
Bağra kor ateş düştü; ateş aniden söndü.
Garibin ömrü bitti; gurbetin bağı çöktü.
İçteki ağıt sustu; sılanın dağı kaldı.

Gözler uzağa baktı; gönle bir sızı düştü.
Ömrün baharı soldu; bahtın yıldızı söndü.
Ayrılık bağrı yaktı; ümit dalı kırıldı.
Tatlı rüyalar bitti; gençlik hali çalındı.

Taş binalar da sustu; yüze soğuk yel değdi.
Dışarıdan ses geldi; sıladan el gelmedi.
Yabancı nehir aktı; içteki dertler taştı.
Son saraylar yıkıldı; karanlık kentler çöktü.

Pınarlar buzlar tuttu; gözden pınar döküldü.
Bağrıma ateş düştü; içte efkar çoğaldı.
Yıllar sessizce geçti; gönlün tasası arttı.
Hayat yolcusu bitti; dert haritası kaldı.

Altın rüyalar yitti; ruha bir çile girdi.
Talih gemisi battı; adlar dile döküldü.
Mızrabımız kırıldı; en son sazımız sustu.
Dağlara gölge düştü; her yazımız karandı.

O kara gece çöktü; zaman izleri sildi.
Kara dumanlar sardı; soğuk bir ayaz esti.
Ruhum göklere çıktı; gurbet masalı bitti.
Yeller altında kaldı; mezarda bir dal kaldı.