"Bana bunu yapma,"
Dudaklarından dökülen o iki hecelik yalvarış,
Göğsümün orta yerine fırlatılmış kor bir taş gibi düşüyor.
Sözün bittiği, gururun diz çöktüğü o dar boğazdayız;
Bir adım atsak uçurum, durusak yangın…
Gözlerindeki o son sığınak da çekiliyor ayaklarımın altından,
Ve ben, senin ellerinle inşa ettiğin bu gurbette
Kendi sesimin yankısıyla vuruluyorum.
Bana bunu yapma;
Zaten inceldiği yerden kopmaya hazır bu ömrü,
Bir de senin ellerinle kırma…
"Bana bunu yapma,"
Kendi ellerinle yaktığın o mabedin küllerini
Şimdi benim avuçlarıma dolduruyorsun.
Bir zamanlar sığındığın o limanı,
Şimdi bir fırtına gibi kendi dalgalarında boğuyorsun.
Gidişin; bir kentin üzerindeki bütün ışıkların aynı anda sönmesi gibi,
Bir çocuğun elindeki son oyuncağın insafsızca çekilip alınması gibi…
Kendi gölgene bile yer bulamadığın bu dünyada,
Beni kendi gölgemle bir başına bırakma.
Ağır gelir bu yük,
Ağır gelir senin yokluğunu bu yorgun omuzlarda taşımak…
"Bana bunu yapma,"
Sustuğun her cümle, göğsüme çakılan dilsiz bir çivi;
Baktığın her soğuk açı, ruhumu kesen bir cam kırığı…
Eğer gideceksen, bütün hatıraları da al götür yanında;
Kokunu çek bu odalardan, adını sil bu dize aralarından.
Beni böyle yarım, böyle kimsesiz,
Beni böyle seninle dolu ama sensiz bırakma…
Çünkü bilirim;
Bu kapı bir kez kapandı mı arkamdan,
Bir daha hiçbir bahar iyileştiremez içimdeki bu amansız ayazı…
Kayıt Tarihi : 19.08.2026 18:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!