Yüzünde nur akar mübarek insan
Ne güzel adamdır Orhan karaman
Sevgi dolu kalbi bu yüce insan
Ne güzel insandır Orhan karaman
Hor görmez kimseyi eğilmez başı
O sen mıydın,
gecenin en sessiz yerinde
adımı usulca çağıran rüzgâr?
O sen mıydın.Leyla
Bir anlığına gökyüzü çöktü içime,
ay eğildi omzuma,
Cancağzım…
Benim dünyam sensin,
Haritalar çizmedim başka yerlere
Yol sormadım umutlara
Çünkü sen vardın
Bir adım ötemde değil
Leyla'yla aramıza gurbet girdi,
Ben sılada kaldım, o gurbet ellerde…
Günler, aylar sel olup aktı gitti,
Ardından geçti bir ömür — otuz beş yıl.
Yürek dağlar haber geldi erkenden
Gitti bir yiğit hem gençten hem candan
Gözler yaşlı dağlar suskun dert yandan
Duyduk ki o aslan oy Keko ölmüş
Gün kararır umut solar bir anda
Öyle bir derde düştüm ki dostlar,
Yol gözüme dar geliyor,
Gecenin omzunda oturup susuyorum.
Ben gidiyorum…
Ne geri dönmeye niyetim var
Ne kaldığım yeri aklımda tutmaya hâlim.
Bir kadın tanıdım ay gibi yüzü
Yüzüne bakmaya dayanmaz kalbim
Baktıkça yüzüne bir güneş gibi
Yakıyor gözlerin yanar yüreğim
Dokunmam imkansız yanar ellerim
Öyle bir sevda’ki garip gönlümde
Aşkınla yandığım bilmez belkide
Ona sevdalandım delicesine
Aşkıma karşılık vermiyor dostum
Sıcacık elleri gülen gözleri
Bakma nasır tutmuş ellerime,
Bu yaralar geçimden değil,
Sana dokunma hayalinden kaldı.
Her çizgisinde sen varsın,
Her sertliğinde bir özlem büyür durur içimde.
Oyy...
Benim yaralı yüreğim,
Ana'dan, baba'dan yoksun yüreğim,
rüzgârın önüne düşmüş kuru yaprak gibi
savrula savrula yorulan yüreğim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!