Yar… yar…
Bir offf çeksem
Göğsümden kopup giden
Duman duman hasret
Karşıdaki dağlar yıkılır
Taş taş sabrım dökülür ovaya
Cümle âlem anladı beni de,
Bir sen beni anlamadın yar...
Ne yürekler çözdü bu dili,
Ne gözler okudu içimdeki yangını.
Ama sen,
Sen hep sustun.
Bir şiir var dilimde,
ne tam doğar, ne tam ölür,
bir uçurumun kenarında
rüzgârla tartışır kelimeler.
Bir şiir var dilimde.
Bir tebessüm edip
kalbimin kapısını aralıyorlar,
anahtarı sormadan,
niyetini söylemeden.
İki gün sevgi verip
Sen gönül şehrimde sefa sürerken
Gözümde yaş gönlüm acı çekerken
Adını bir dua gibi överken
Ben senin şehrinde bir yabancıyım
Bir selamın düşseydi yâr payıma
Bir yaban eldeyim,
adımı bilen yok,
sesimi tanıyan yok.
Beni bilen, tanıyan hiç kimse yok.
Yaban ellerin
rüzgârı bile yabancı,
Emekçiye layık bir yaşam gerek
Alın teri çalan insan değildir
Ne zulmü kaldırır ne de sahte söz
Alın teri çalan bizden değildir
Sabah erken kalkar düşer yollara
Hiç bitmesin sakın bu güzel masal
Ömür boyu sürsün bizim aşkımız
Gönlümde açıldı bambaşka bir hal
Sonsuza dek sürsün bizim aşkımız
Bir başka akıyor artık zamanım
Çekilen acıyla büyür sabrınız
Küllerden doğarken yanmaz canınız
Dünyaya yön verir hep varlığınız
Kalpleri cennettir bizim kadınlar
Güneş gibi doğar her an yürekte
Bizim kavuşmamız mahşere kaldı…
Bu cümle bazen boğazıma düğümlenen bir ateş,
bazen avuç içime düşen bir yalnızlık,
bazen de gözlerimde sönmeyen bir ışık oluyor.
Senin adın,
gecenin en karanlık yerinde bile
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!