Bahattin Tonbul Şiirleri - Şair Bahattin ...

Neden ağlıyorsun
Gönül dağlıyorsun
Candan bağlıyorsun
Söylesen derdini

Söylesen derdini

Ağlayıp gülmeyi,öğreten sevdan
Dağdaki güneşe bulut örtmezdi
Ruhunda ölmeyi,sağlayan mevlam
Gönülden kaçıpda,umut etmezdi

Gerçek arkadaşlık sağlık gibidir

Gece gündüz yıllarca
Senin için ağladım
Güneş buluta girmiş
Umut neden bağladın

Uzattım ellerimi

Yarden uzak kalmak, neye yarar ki
İçindeki ateş, yandıktan sonra
Güneşe çok yakın, kalamazsın ki
Parlayan yıldızlar, söndükten sonra

Ne tuhaf değil mi, acın dinecek

Bana kucak açan insan variken
Değerini bilmez, eşşek ne bilsin
Gün olur ki muhtaç, tükenmiş iken
Seni arayanlar, gönülden silsin

Tekme tokat atan, ayaklar kırık

Sevgide hörmettir, ahlakta vicdan
Umudun içinde, kaybolmaz irfan
Ululuk ondadır, korku Allah’tan
Fazilet hissini vermiş yaradan
Bahattin Tonbul
11.5.2013

Göz göze seviştik gitti o yıllar
Birlikte yaşarken,yine özlerdik
Koskoca dünyadan,göçen canlılar
Yok olan hasreti,nasıl çekerdik

Senle olan kalbim,yanar içimde

Ölüm gelsede korkmam, bana hep derdin ya
Koparma ne olursun, beni o gözlerinden
Yaşarsın yar ölmedin, yüreğini verdin ya
Tek bir haber çıksada, unutmam sözlerinden

Ciğerinden çıkarma, sevdamız yüzlerinde

Ben Türk’üm burnundan alır nefesi
Ay doğsun üstüme, öyle geleyim
Madem ki yürekler, aşkın kalesi
Bir kurt ağlarsa da, özden bileyim

Dünyaya dağılmış, esip gülmekten

Neler geldi neler, geçti buradan
Daha çok da geçer, umut yaradan
Acı tatlı anı, gitmez oradan
Gönüllerde gezer, tozar eserim

Geceki hayali sanki bir perde