Bugünlerde biraz sen doluyum
Biliyorum yarında böyle olacak
Öteki günde ve daha ötesinde de
İlk kez nutkumun tutuluşuydu
Dile gelmez oluşunun karşısında
Teslimiyet gecelerine dalışlarım
Gülen gözlerini düşündüm senden izinsiz
Işıldıyordu yine bakıp dururken sensiz
Beni affedebilir misin bilmiyorum ama
Suçluyum yine seni düşündüğüm için sensiz
Sensizlik bir sığınıştı şiirlerin kucağına
Darmadağın yalnızlığın getirdikleriyle
Ve çokça yürekten alıp götürdükleriyle
Kâğıtlara düşüşüydü gözlerinden
Elde kalan son kırıntılarıyla
Bugünlerde kendimi posta kutusunda unutulmuş bir mektup gibi hissediyorum. Alıcısına gitmiş lâkin eline geçmemiş ve okunmayı bekleyen...
Çokça sen azca ben içinde biz 19
Ve şimdi saatler sensizlikten geçiyordu en geçmezliğiyle…
Günler geçtikçe çoğalıyor bir o kadar eksiliyor ve uzak kelimesinden ilk defa nefret ediyordum. Başına tek bir harf ekleyip (t) gerçeğinin bu olması gerektiğini kendime kabul ettirmeye çalışıyordum. Yoktun artık ve uzaktın daha kötüsü bir harfin içimden koparıp çıkarttığı kayboluşumdun. Oysa farklı olabilir diye düşündüğüm zamanlarda olmuştu ve şimdi düşündüklerimin yitip gitmişliğini gördükçe; kurtuluşun sende değil, benim eserim olan bir kopuş senaryosunun oynanılışına tanıklık ediyordum. Kendimi bu yüzden hiçbir zaman affetmeyecektim. Seni yaşamak varken, sensizliği yaşamayı seçtiğim ve şimdi bunu seninde kabul etmişliğini izlemişliğim karşısında...
Yüzüm onunla gülüyordu
Ama o bunu hiç bilmiyordu
Çokça sen azca ben içinde biz 2
Sensizdim. Hiç olmadığım kadar sessizdim. Bir yerlerde yaşıyorsun biliyordum. Sensizlikte üşüyordum. Sığındığım şiir dolu, dumanı sen tüten sigaralar, boşalan şişelerle dolu geceler ısıtmıyordu. Resimlerinle konuşup ağlıyorduk. Sensizdim bensizdim. Aslında ben sendim. Başım öne eğik yürüdüğüm yollarda geçtiğim duraklara bakıyordum. Otobüsler yanaşıyor hep birileri iniyor, birileri biniyordu. Aralarında sen yoktun. Hızla yanlarından uzaklaşıp gidiyordum. Sensizdim hiç kimseye tahammül edemeyecek, hiçbir sorunu dinleyebilecek hâlde. Dünya dönüyor, hayat devam ediyor, insanlar yaşıyordu. Kendimi bu dünyaya yabancı görüyordum. Her şey isteğim dışında gelişiyor, şiirlerim ölüyordu. Sensizdim. En kötüsü de buydu. Sensizlik...
Senin olmadığın bir dünyanın çivisi çıkmış, saplanacak yer arıyordu ve saplanacağı yeri bulmuştu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!