Artık nefes alamıyordum. Yaşadığım dünya ve getirdiği gerçeklerin elle tutulur bir yanı olmadığını gördükçe; kendi içsel dünyamın içine sürüklenişimi izliyordum. Nasıl bir gerçeğe dönmeliydim yönümü ve kurtuluş hangi mevsimlerin yasını tutuyordu. Böylesine boğulmuşluk hissi, kendimi tanımadığım yabancı kelimelerle süslü yazdıklarımın içine yuvarlandıkça; kurgusal düşlerimin hiç adil olmayan gerçeğe dönüşlerini görüyordum.
Kim kaçırdı geceyi gözlerinden
Akıp giderdi sözlerinle
Şimdisine yuvalanmış sökük
Dikiş tutmaz yanlarıyla yaşam
Hesapsız yarınlara düştüğüm
İnadına yaşanan suskunluk
Şiirle büyütüyorum kendimi
Şiirle dindiriyorum
En çokta içimde birikmişliği
Kusuyorum ak sayfalara
İçim acıyor içim yanıyor
Yazdıkça
Bir merhabanın eksikliğine uyanıyorsun
Ellerinde düne dair yaşanmışlıklar
Gözlerini zıpkınlayan yalnız yağmurlar
Sen kendi içinde başka bir boyuta geçiyorsun
En son şiirler yazılan gözlerinden geçilmişti
1-
Ne çok sözlerim vardı sana dair
Söylemeye çalıştıkça unuttuğum
Unuttukça kendi içimde konuştuğum
1-
Sen hangi mevsimsin
Yüreğin güneş, gözlerin yağmurlu
Saçlarında bahar, ellerin ayaz
Hüznün dindiği gecenin canlı yüzüne
1-
Dudaklarından dökülen iki kelimeye tutunup kaldım
Söyledikçe hayata sıkıca sarıldığım...
2-
1-
Seni düşünürken şiir olup dolaşıyorsun damarlarımda; yüreğime aşk pompalanıyor gülüşlerinle...
2-
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!