Ayşe Uçar Şiirleri - Şair Ayşe Uçar

çekilgin bir kulübenin
sükût kapısından esrik rüzgârlar üfürür
dilimin dantelasına vurulan kilidin
çürük ucunda döner durur
hayalperest
dünya

dağların ötesinde kaldı kekik ve çiğdem kokuları
bunaklaşan semanın bulutları
yağmurları kuruttu


çölleşen dünyayı ağlatmayı nasıl başarsın ki

hayata yenik düşen mahcubiyetimin
eteklerine zulalanmış serçe ölülerinde bi kırılganlık
bi kırılganlık ki sormayın sıcaktan eriyen buzların
kristal partiküllerini bulandırır
üst üste yamaladığım kederlerin acıların
yanılgısı kadar büyük dağlar

genetiği bozulmuş mevsimlerin öfkesinde güneş
olağanüstü zamanların efkârında rüzgârlar
yıkılıyor ortalık toz ve duman içinde
yoksunluğa sürüklenirken

ölümcül bir şarkının nameleri gibi
kurumuş bir ağacın g-özyaşlarından
yaprak yaprak döküldün
omuzlarıma

zamanın ince ince ördüğü
adaletsizliğin ağı
dört yanda


ölü bir çağın

zamanın ince ince ördüğü
adaletsizliğin ağı
dört yanda


ölü bir çağın

bronz bir kafesin nefesinde
asılı zaman
çengelli bir iğnenin ucunda
ruhu takıntılı yaşam

senle biz
uzak şehirlerin
gecelere doğan iki kayıp yıldızıyız
nasıl bir talih bu
ellerimiz ayrı ayrı ırmakların kuruyan hüzün deltası
ne çok özlesem de dillerim lâl söylemem

gecenin fümesine göz kırptı yıldızlar
yaz akşamları ve rüzgârların ılık esintisi
güz serinliğinin gölgesinde yatıya kaldı
kızıl kızıl sarı yaprakların hışırtısı
kuru kuru ağaç diplerinde
halay çeker