Aynı kıyıda Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Sen benim içimden geçen
Sessiz bir ırmaktın.
Bir gün
Hiç ses etmeden
Başka kıyılara aktın.

Ben kaldım.
Penceremde akşam,
Masamda soğumuş bir çay,
Adını söylemeye cesaret edemeyen
Bir yalnızlıkla.

Ne güzel başlamıştı oysa...
Bir gülüşün yeterdi
Dünyayı aydınlatmaya.

Meğer kış güneşiymişsin;
Uzaktan umut veren,
Yaklaşınca içimi üşüten.

Şimdi sokaklar aynı sokak,
Kuşlar yine uçuyor,
İnsanlar yine gülüyor.
Bir tek ben,
Senden kalan sessizliği
Omzumda taşıyorum.

Nefreti bile bırakamadın bana.
Çünkü insan,
Sevdiğine kolay kolay
Nefret edemiyor.

Sen gittin...
Ben ise
Her yağmurda
Sana benzeyen bir ırmağın
Kıyısında bekliyorum.