Gözlerin var ya...
İstanbul gibi bakıyor insana.
Bir yanım Boğaz’da üşüyor,
Bir yanım Galata’da sana bakıyor.
Sokaklar sessiz, sen suskunsun.
Bazı insanlar şiir olmaz,
Şiiri var eder…
Sen onlardan birisin.
Adını her andığımda içimde bir yer aydınlanıyor,
Bir ışık yanıyor, bir sessizlik güzelleşiyor.
Sana yazdığımı sanıyorlar,
Oysa ben yaralarıma dikiş atıyorum.
Her dikiş, bir çığlık içimde,
Sessizce yankı bulan kırık kalbimde.
Kimse görmez içimdeki boşluğu,
Bazen sevilmemenin ağırlığı,
Çok, çok geldim kapına,
Her defasında başka bir meşguliyet,
Başka bir telaş koydun aramıza.
Sanki senin dünyanda yerim yokmuş gibi,
Sanki kapının önünde bekleyen yalnızlığım,
Senin hiç dikkatini çekmemiş gibi.
Kağıda senin adını değil de
Kendi adımı yazdığım an
İçimde sessiz bir kırılma oldu.
Sanki yıllardır ertelediğim bir yüzleşme
Nihayet kapımı çaldı
İnsan en çok kendine benzeyeni sever,
Aynadaki kırığı, içindeki sesi,
Kendinden bir parça bulduğu yüze
Sığınırcasına bakar, kırılırsa susar.
Ben seni o yüzden sevdim belki,
Göçe hazırlıyorum içimdeki bütün kuşları
Kök salmış acılara inat
Sensizliğin kör sabahlarına bir renk arıyorum.
Sesinde saklı o maviyi
Kalbimin közlerine serinlik diye sürüyorum.
Dili olsa da anlatsa şu göğsümdeki harın
Hangi rüzgâr dindirir, söyle, bu uğultuyu?
Avuçlarımda közü kalmış kaç yarım kalan baharın,
Sen nasıl duymazsın bendeki bu derin kuyuyu?
Bir yürek yangınıdır bu, şakası yok!
Sevdim diye
yokluğuyla imtihan etti beni,
her gülüşün ardından
bir suskunluk cehennemi bıraktı.
Ben sevdikçe, o sustu…
Ben yaklaştıkça, o uzaklaştı.
Ne çıkar yanımda olmasan,
Aynı gökyüzüne bakmıyor muyuz?
Geceler boyu dua dua sevmişim seni,
Kalbimde yankılanan sesin değil mi?
Ne çıkar ellerin ellerimde değilse,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!