Sana yazdığımı sanıyorlar,
Oysa ben yaralarıma dikiş atıyorum.
Her bir dikiş, yavaşça atılmış bir adım,
Bir ömrün yükü, bir kalbin kırılışı.
Kimse görmez içimdeki çatlakları,
Bütün yollarımda kaybolan umutları.
Sarıl şiirlerime. Onlar seni öyle sevdiler ki...
Her harfte ellerinin sıcaklığı var,
Her mısrada gözlerinin sessizliği.
Ben sustukça onlar anlattı seni,
Ben unuttukça onlar hatırladı ismini.
Sayfa sayfa yazdım seni, özletme sakın
Her kelimeyi kalbimden seçtim
Mürekkep değil, kan döktüm satır aralarına
Bir nokta düşse yerinden
Dağılırdı içimde kurduğum bütün cümleler.
Sen Aklıma Düştüğünde
Bir çocuk gülüşü düşerdi şiirime
Geceye kaçak ışıklar sızar
Gözüme fer, hüzünüme umut dizilirdi.
Sen aklıma düştüğünde
Dağ yamaçları çiçeklerle bezenirdi,
Sen bir bahar sanıyorsun kendini
Bilmiyorsun ki sen
Baharı kıskandıran çiçeksin.
Güneş, sen açınca hatırlar sıcaklığı
Zaman, sen durunca unutur geçmeyi.
Sen güldüğünde,
gökyüzü bir an durur,
kelebekler çiçekleri unutup
gülüşüne konmak ister.
O kadar güzel gülüyorsun ki,
bahar, takvimini sana göre ayarlar.
Eğer bir şiirle yazmak mümkün olsaydı seni
Her mısraya gözlerinden bir renk dökerdim,
Bir kelimeye gülüşünü, bir ahenge suskunluğunu,
Ve her nokta, sensizliğin sonu olurdu belki.
Eğer harfler dokunabilseydi tenine,
Şiirler dizdim yollarına,
Her hecesi hasretten dokunmuş,
Her dizesi sana uzanan bir yol olmuş.
Yazdıkça sana varayım istedim,
Ama her kelime beni kendime savurdu.
Senin gözlerinde bir ben var, benden öte
Ne zaman baksam, kalbim orada esir.
Bir gülüşünle başlar içimdeki sızı
Bir susuşunla yıkılır koca bir şehir.
O gözlerde kaybolmak, en güzel intihar
Seni özleyince susuyor sokaklar,
Adını geçirmeyen rüzgâr bile eksik esiyor.
Ne zaman gözlerin düşse içime,
Zaman duruyor, gece derinleşiyor.
Seni özleyince içimde bir hararet,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!