Sen bir bahar sanıyorsun kendini
Bilmiyorsun ki sen
Baharı kıskandıran çiçeksin.
Güneş, sen açınca hatırlar sıcaklığı
Zaman, sen durunca unutur geçmeyi.
Sen güldüğünde,
gökyüzü bir an durur,
kelebekler çiçekleri unutup
gülüşüne konmak ister.
O kadar güzel gülüyorsun ki,
bahar, takvimini sana göre ayarlar.
Eğer bir şiirle yazmak mümkün olsaydı seni
Her mısraya gözlerinden bir renk dökerdim,
Bir kelimeye gülüşünü, bir ahenge suskunluğunu,
Ve her nokta, sensizliğin sonu olurdu belki.
Eğer harfler dokunabilseydi tenine,
Şiirler dizdim yollarına,
Her hecesi hasretten dokunmuş,
Her dizesi sana uzanan bir yol olmuş.
Yazdıkça sana varayım istedim,
Ama her kelime beni kendime savurdu.
Senin gözlerinde bir ben var, benden öte
Ne zaman baksam, kalbim orada esir.
Bir gülüşünle başlar içimdeki sızı
Bir susuşunla yıkılır koca bir şehir.
O gözlerde kaybolmak, en güzel intihar
Seni özleyince susuyor sokaklar,
Adını geçirmeyen rüzgâr bile eksik esiyor.
Ne zaman gözlerin düşse içime,
Zaman duruyor, gece derinleşiyor.
Seni özleyince içimde bir hararet,
Seni yazıyorum,
Bir yangının küllerinden doğan kelimelerle,
Yaralarımın arasında filizlenen harflerle.
Adını her cümleye nakış gibi işlerken,
Sana dokunan her hece, kanayan bir şiir.
Anlatırım da anlamazsın demiş bir şair
Bu kez öyle olmayacak
Ben anlatmayacağım
Sen anlayacaksın.
Sözlerin yetersiz kaldığı yerdeyiz
Ben
insan kalabalıklarında bile kendi gölgesine sığınanlardanım
Diline değil, içine konuşanlardan
Kelimeleri dışarıya değil
acısının tam ortasına fısıldayanlardan.
Bir zamanlar hiç konuşmazdı,
Sessizliğin içinden doğan bir sırdı o.
Gözlerinde saklı bir yolculuktu,
Adımı her bakışında yeniden yazdığı.
O bana şiir gibi bakardı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!