Bir sabah güneşiyle ben de unuturum seni
Bir soğuma geçer önce içimden
Sonra bir cam buğusu gibi silinir yüzün
Düşlerimin kıyısından sessizce düşersin yere
Ne bir iz kalır gülüşünden
Ne de geceleri kanatan o eksikliğinden.
Bir şiirle yazmak mümkün olsaydı güzelliğini,
Kalem utanırdı sana kıyamadığı her harften.
Kağıt titrerdi ismini taşırken beyaz teninde,
Ve mürekkep dururdu, gözlerinle göz göze geldiğinde.
Zamana bile sığmazdı yüzündeki o sessiz zarafet,
Kalemiyle yazar da susturamaz içindeki fırtınayı,
Bir şiir yeter mi ki anlatsın bu derin sızıyı?
Her harf, bir yara izi gibi kazınır kâğıda,
Dökülür mü kelimeler, biriken gözyaşı gibi her satıra?
Bir kelimenin sessizliğinde büyür acılar,
Bir sözüm var benim azraile
Henüz bitmedi yazacaklarım
Kalemimde kırılmamış bir umut
Defterimde yarım kalmış satırlarım var.
Bir sözüm var benim Kadere
Beni sana yenilmiş ama senden kurtulmuş olarak hatırla.
Gözlerinde kaybolmuş, ama yollarını unutmuş gibi.
İçinde bir anı, ama dokunamadığın bir sis gibi.
Bir zamanlar ömründe yankılanan, şimdi yalnızca fısıltı.
Hatırla, ama özleme.
Sana bir yer anlatsam, orada ayrılık yok
Gitti dediğin tam karşında
Bitti dediğin yeniden başlıyor
Toprak incitmiyor ayaklarını
Rüzgar öpüyor yaralarını
Gece acıtmıyor uykularını
Sevgiliyi aramak değil,
Bir yol bulmaktır şiir.
Her kelime bir adım,
Her dize bir geçittir.
Bir boşluk hisseder kalp,
Bu bir şairin hikayesidir,
Kaleminden damlayan yalnızlığın ve isyanın,
Zamanın kirli yüzünde bir iz arar,
Temiz kalmış bir köşe,
Saf bir nefes…
Ama nafile,
Bütün şiirlerde söylediğim sensin
Adını gizledim mısralara,
Bir gül gibi serdim her kıtanın ucuna.
Ne zaman bir geceye dokunsam,
Gözlerinin karanlığı düşüyor içime.
Ne zaman bir sabaha varsam,
Kan kokar rüzgâr, deniz suskun,
Toprak, bağrında bir milletin yeminini taşır.
Bir sancak yükselir mavi göğe,
Ve tarihin kalbine mühür gibi kazınır:
Çanakkale geçilmez!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!