Belki de Aşk,
Hiç kavuşma ihtimali olmayan birini sevmekti.
Ulaşamayacağını bile bile gecenin kalbine adını kazımaktı.
Belki de aşk,
Tanrı'nın insana unutturduğu bir yemin
Sana çıkmayan yollar ezberimde,
Her adımda sessizliğin izinde.
Gelmeyeceğini bile bile beklemek var ya,
İşte en çok orda eksiliyor insan kendinden.
Yana yana tükenen bir mektubun satırıyım,
Ben,
Mısralar dokumaya geldim.
Kadim dualarda,
Huzur diye fısıldanan gözlerine.
Kalemimin ucunda dua gibi bir özlem,
Sana bir şiir bıraktım,
Her dizesinde kendimden bir parça,
Her kelimesinde sana dokunamayan bir sevda
Okurken düşerse gözlerinden,
Silme... O benim..
Ben mavilere aşığım
Ufukta kaybolan umutlara,
Denizlerin sessizliğine,
Gökyüzünün gözyaşı döktüğü akşamlara…
Bir huzur var her tonunda,
Bir özlem, bir sığınak…
Şiirler yazdım sevda üstüne
Yalnızlığı, hasreti yazdım
Her cümle bir geceye benziyordu
Işığı kısık, sesi içine dönük
Ve itiraf edeyim
Her satırda seni yazdım aslında.
Ben seversem,
bir gökyüzüne yazılır adın,
bulutların üstünden geçerken dua ederim,
adını her mısrada yeniden büyütürüm.
Kalbimle değil, kalemimle severim,
kanla değil, kelimelerle akar içime sen.
Bilir misin,
Seni nasıl özlediğimi,
Geceler boyu adı olmayan yıldızlara anlattım.
Her nefeste yoksunluğun düğümlendi boğazıma,
Ellerim boş, gözlerim çaresiz,
Seni aradı durdu karanlığın içinde.
Yüreğin kıyısında bir yangın,
Söndürmeye kıyamadığın…
Bir adım gitsen eksik,
Bir adım kalsan fazla…
Ne tam susabiliyorsun,
Yaz ki bilsinler,
Hangi kor ateşlerde yürüdüğünü,
Hangi sızıları geceden sabaha taşıdığını…
Sözcüklerin dizinde titreyen bir yarasın sen,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!