Açsan kollarını tüm dünyayı kucaklardın,
Ama bana mıydı kahrın, kinin, kötülüğün?
Gözlerin, bir zamanlar baharı taşırdı,
Şimdi kışın soğuk rüzgarlarını üfler üstüme.
Sana sormak isterim, ne zaman yitirdin kendini?
Bazı kadınlar tanıdım, kalem değse şiir olurdu
Söz değil, suskunluk yakışırdı onlara
Bir bakışıyla geceyi susturur
Bir gülüşüyle kaderi değiştirirdi.
Onlarda bir hüzün vardı
Belki de Aşk,
Hiç kavuşma ihtimali olmayan birini sevmekti.
Ulaşamayacağını bile bile gecenin kalbine adını kazımaktı.
Belki de aşk,
Tanrı'nın insana unutturduğu bir yemin
Sana çıkmayan yollar ezberimde,
Her adımda sessizliğin izinde.
Gelmeyeceğini bile bile beklemek var ya,
İşte en çok orda eksiliyor insan kendinden.
Yana yana tükenen bir mektubun satırıyım,
Ben,
Mısralar dokumaya geldim.
Kadim dualarda,
Huzur diye fısıldanan gözlerine.
Kalemimin ucunda dua gibi bir özlem,
Sana bir şiir bıraktım,
Her dizesinde kendimden bir parça,
Her kelimesinde sana dokunamayan bir sevda
Okurken düşerse gözlerinden,
Silme... O benim..
Ben mavilere aşığım
Ufukta kaybolan umutlara,
Denizlerin sessizliğine,
Gökyüzünün gözyaşı döktüğü akşamlara…
Bir huzur var her tonunda,
Bir özlem, bir sığınak…
Bir gönül uğruna
Gönlümdeki dağları devirmişliğim var.
Bir bakışın hatırına
Ömür dediğin yolu ateşe vermişliğim var.
Kuş uçmaz, kervan geçmez ıssızlıklara
Şiirler yazdım sevda üstüne
Yalnızlığı, hasreti yazdım
Her cümle bir geceye benziyordu
Işığı kısık, sesi içine dönük
Ve itiraf edeyim
Her satırda seni yazdım aslında.
Ben seversem,
bir gökyüzüne yazılır adın,
bulutların üstünden geçerken dua ederim,
adını her mısrada yeniden büyütürüm.
Kalbimle değil, kalemimle severim,
kanla değil, kelimelerle akar içime sen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!