Aslında Vedaydı Şiiri - Ali Saye

Senden sonra...
çok çırpındım adını söylemeden
nefes almaya çalıştım.
Kendimle boğuştum duygumla,
anıların gölgesinde çok çabaladım.
Ayağa kalkmak istedim,
gülmeyi yeniden öğrenmek istedim…

Yenildiğim duygulara
can üflemek istedim.
Olmadı…

Belki az direndim,
belki bu acı beni tamamladım sanıyorum.
Belki ben buldum dedim,
ama olmadı...
Toparlayamadım.

Sonbahar oldum,
döküldüm.
Duygularım yaprak yaprak
terk etti içimi.
Benim sandığım anılarla...

Gurur yaptığınız beni tutan,
yoksa sadakat mi?
Anılarına ihanet etmemekti belki,
belki de gücüm yoktu…
Savaşım bitmişti.
Olmadı…

Oysa imkanlarımdan geçti, her şeyi
tutmak isteyenler oldu.
Görmedim…
Göreni de
umursamadım.
Dedim ya işte…
Olmadı.

Ben kaldığın yerde,
sen evdesin san.
Ben cehennemin en kötüsü.
Sen evindesin bil…
ben akıl hastanesinde,
aklımın almadığı duygularla.
Akıl sahibi olmak zaten biliniyor muydu?

"Ne oldu sana?" diyorlar.
"Ne olmadı?" desem…
Anlar bittiğinde?
Yaşamak gerekirdi,
anlatmak yetmezdi.

Kendi aynasına bakan,
başkasının kırığını göremezdi.

Ben seni
elif gibi sevdim,
dimdik.
Vav gibi eğilmeden,
hayattan.
Ama sevdayı bilmeyen
elif de ziyan,
vav da…
Olmadı…