Aşktaki Araf Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Seni düşünürken buluyorum kendimi,
Bir an olsun kaçamıyorum bu gizli esaretimden,
Nereye gitsem gölgen düşer üstüme,
Adımlarım bile seni anar içten içe, derinden.

Nerden kaçsam yollar sana çıkar yine,
Saklanacak yer yok bu sevdanın içinde,
Odama kapansam dört duvar dile gelir,
Adını fısıldar gece, sessizliğin dilinde.

Uykuya dalsam rüyamda sen varsın,
Gözlerim kapalıyken bile peşimi bırakmazsın,
Bir nefes gibi içimde dolaşan hatıran,
Ben kaçtıkça kalbime daha çok sızarsın.

Neden girdin ki hayatıma ansızın,
Bir bahar gibi açtın kurak yanlarımı,
Sonra neden çekip gittin bir sonbahar gibi,
Sarartıp döktün bütün umutlarımı.

Çıktın da kalbimden neden çıkmıyorsun,
Aklımdan, ruhumdan, uykumdan neden silinmiyorsun,
Bir iz bıraktın öyle derin, öyle ağır,
Ne zaman unuttum desem, yine diriliyorsun.

Aşk dedikleri şey ne tuhaf bir yangın,
Yandıkça söndürmek ister insan ama yanar yine,
Yanında olsan da seviyorsun, uzakta da,
Mesafeler işlemez kalbin bu çılgın haline.

Mutluluktan da yemiyorsun, acıdan da,
Bir lokma düğümlenir boğazında sessizce,
Ne gülebiliyorsun tam, ne ağlayabiliyorsun,
Aşk insanı bırakır saat iki uç arasında ince ince.

Sarhoş eder bazen bir bakışın hatırası,
Bazen bir sözün yankısı deler geceleri,
Uyku haram olur, gözler yorgun ama kalp uyanık,
Sayarsın sabaha kadar bitmeyen heceleri.

Aşk, mantığın kapısını çalmadan girer,
Ne izin ister ne de vakit tanır insana,
Bir bakmışsın kalbin teslim olmuş bile,
Kendi kendine düşmüşsün bir sevda zindana.

“Aklınız varsa aşık olmayın” dersin,
Ama söz geçmez bu deli yüreğe,
Çünkü aşk akılla kurulmaz hiçbir zaman,
Yazılır kader gibi kalbin en derinine.

Kalple olan değil mi zaten bu hikâye,
Bir çırpıda değişir bütün doğruların,
Dün “asla” dediğin ne varsa yıkılır,
Bugün onun uğruna yanar duaların.

Belki de aşk, kaybetmeyi göze almaktır,
Birini kendinden daha çok sevebilmektir,
Ve bazen en büyük sevgi, sessizce gitmek,
İçinde fırtına koparken gülümseyebilmektir…