Aşkın İnfazı Şiiri - Sabri Servetoğlu

Kanadı kırık bir güvercin titrer avucumda
Göğün utancı çökmüş küçücük gözlerine
Dünya ağırdır — taş değil, kader gibi
Bir yağmur değil bu, bir iç çöküşü
Bir ilahi sızı, damla damla içime iner

Parmaklık…
Demirden değil, zamandan bir çizgi
Her telinde ayrı bir susuş asılı
Görüş günü değil bu —
Bir kıyamet aralığı
Bir yüzleşme saati

Gardiyan konuşur: boşluk konuşur
Duvar konuşur: ben susarım

Sen uzaktasın
Ben bir duvarın iç yüzünde gömülü

İki yarım ömür
Bir kelimeye zincirlenmiş

Sevmek…
Kurşuna yürüyen bir göğsün adı
Bir namlunun ucunda titreşen ezeli dua

Sorarım kendi içime:
Hangi aşk kurtulur acıdan?
Hangi kalp yanmadan arınır?

İçimde büyüyen sensin
Bir ateş ki sığmaz zamana
Bir yangın ki duvarı bile utandırır

Gözlerin…
İki yıldız değil yalnızca
Bir gecenin alnına çakılmış iki hüküm

Ben onlara asılı bir hükümlü

Ne gel diyebilirim
Ne git diyebilirim

Sadece beklerim
Zamanın bile diz çöktüğü yerde

Ve bilirim:
Aşk ya bir diriliş hükmüdür
Ya da ebedî bir infaz

Sen gözlerimde infaz memurusun
Ya hükmü hemen oku
Ya da dönmeden çek git

Ve düşsün içimdeki sehpa
Bitsin bu bekleyişin kıyameti