Aşk Teknesi Şiiri - Aykut Kınay

Aşk teknesi bana çağlar,
Akar gider, beni yakar.
Lokma olur, nasip bekler,
Bir nefeste nura doyar.

Nice vakit yolda kaldım,
Terk-i dünya sensiz yalan.
Ben gurbeti yuva yaptım,
Sazım oldu bana yâren.

Bilmez idim ömür yavan,
Dost nefesi kalbe mizan.
Özüm bana hep gardiyan,
Oldum zuhurundan nihan.

Kır zinciri, bitsin hasret,
Aç kapıyı, dolsun vuslat.
«Ol!» deyince varlık doğar,
Gönül cemaline kurban.