Halbuki eski şiirlerin değeri biliniyor,
Eskidikçe kıymeti artıyor mısraların.
Yeni şiirleri kimse anlamıyor,
Yükü ağır geliyor bugün yazılanların.
Ressamların sonradan değer görmesi gibi,
Bir fırça darbesi bin yıl sonra parlar.
Şairin de sitemi tam da bunun gibi,
Gidince kıymetini anlar ancak sağırlar.
Sonradan değer görüyor her güzel eser,
Toprak örtünce mi açılır kör gözler?
Yaşarken vuran o sert ve soğuk eser,
Gidince yerini bırakır övgü dolu sözler.
Neden zamanında değer verilmez ki?
Neden saklanır o güzelim duygular?
İnsan gidince, ölünce ne bilsin ki?
Mezar başında beyhudedir uykular.
Şair ister her daim değer ve kıymet,
Bir tebessüm, bir takdir bekler durur.
Anlaşılmamak şaire en büyük külfet,
Yüreği o vakit sessizce kurur.
Beklentisi okuyucunun şiiri anlamasıdır,
Bir mısrada kendini bulup ağlamasıdır.
Şairin tek derdi, gönül bağlamasıdır,
Kendi sesini bir kalpte duymasıdır.
Kıymet dediğin nefes alırken verilsin,
Şair hayattayken görsün bu baharı.
Gidince mısralar bin kez övülmesin,
Yaşarken sarmalı o kutsal efkarı.
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 15:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!