Anlatamadım Şiiri - Güven Tekin

​Yoruldu bu canım, kalmadı feri,
Saramadım gitti giden günleri.
Karanlık kapladı her dönen yeri,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Gelenler hep vurdu, gidenler kırdı,
Bu bitmez çileler beni mi buldu?
Gönlümün baharı sarardı, soldu,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Kimse bilmez kalpte dönen acıyı,
Çeken bilir ancak derin sancıyı.
Sildim hayatımdan her yabancıyı,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Herkes "geçer" diyor, hep yalan sözler,
Beni uzaktan o soğuk göz izler.
Yürüdüm bu yolda yandı bu dizler,
Derdimi içime gömdüm, ağlarım.

​Yüküm çok ağır dert, sığmaz heybeme,
Kimse merhem olmaz dertlerime.
Kilit vurdum artık her kelime,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Sitemim insana, sitemim kula,
Beni fırlattılar çıkmaz bir yola.
İhtiyacım vardı bir tatlı dile,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Gözümden akan yaş durmuyor inan,
Herkesin maskesi, dünyası yalan.
Koskoca ömürden geriye kalan,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Yıkıldı duvarlar, çöktü tavanlar,
Beni en derinden vurdu sayanlar.
Nerede o her gün halim soranlar?
Ateşten gömleğe gömdüm, ağlarım.

​Gönül bahçem talan, yapraklar dökmüş,
Genç yaşımda dertler belimi bükmüş.
İçime koskoca bir hüzün çökmüş,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.

​Dünya dedikleri yalan bir hancı,
Gönlümde dinmiyor bu ağır sancı.
Her geçen gün bana daha da acı,
Böyle tek başıma kaldım, anlatamadım.