Anlaşılmak Bir Mucizeydi

Duymak mı, hissetmek mi…Anlamak mı, anlaşılmak mı…İşte bütün hayatım bu ikilemlerin gölgesinde geçti.

Ben duydum, ama çoğu zaman kulaklarımın taşıdığı ses kalbime uğramadı.Ben hissettim, ama hislerim çoğu kez kelimelere sığmadı.Ben anladım, ama anladıklarımı anlatmaya kalktığımda,karşımdaki gözlerde yalnızca boşluk buldum.

Bir sesin yankısı gibi yaşadım;duvarlara çarpıp geri dönen,ama kimsenin içine işleyemeyen bir yankı…Bir kalbin çırpınışı gibi hissettim;kanatlarım vardı belki, ama uçtuğum gökyüzü hep karanlıktı.

Anlaşılmak istedim,ama kelimelerim çoğu kez bir yabancı dil gibi geldi insanlara.Benim acımı, benim susuşumu, benim kırılışımıkimse kendi aynasında göremedi.O yüzden anlaşılmak, benim için bir mucizeydi.

Duymak kolaydı, hissetmek zordu.Anlamak mümkündü, ama anlaşılmak imkânsızdı.Ve ben, imkânsızın içinde kendime bir mezar kurdum.Yaşarken gömüldüm,nefes alırken boğuldum,gözlerim açıkken karanlığa mahkûm oldum.

Şimdi soruyorum kendi kendime:Duymak mı daha ağırdır, hissetmek mi?Anlamak mı daha acıdır, anlaşılmak mı?Belki de cevap yoktur.Belki de bütün hayat, cevapsız soruların şiiridir.

Ve ben, o şiirin en kırık mısrasıyım…
#EMRE