Bana Senden Kalan

Ayrılık, insanın başına bir günde gelmiyor aslında…

Önce sesin eksiliyor hayatımdan.
Sonra gülüşün.
Sonra "iyi geceler" deyişin…
Ve fark etmeden, koca bir ömrün sessizliğine uyanıyorum.

İçimde öyle bir boşluk büyüyor ki,
ne çığlık atabiliyorum ne de susabiliyorum.
Sanki kalbim, yıkılmış bir evin enkazı altında kalmış da,
her atışı, kurtarılmayı bekleyen son nefes gibi.

İnsan, en çok da alıştığı birini kaybedince üşüyormuş.
Mevsim yaz olsa bile,
elleri buz kesebiliyormuş.
Çünkü soğuk, havadan değil,
eksilen bir kalpten geliyormuş.

Bazen gecenin en sessiz saatinde uyanıyorum.
İlk yaptığım şey, sana yazacak bir cümle aramak oluyor.
Sonra hatırlıyorum…
Artık hiçbir cümlem sana ulaşmıyor.
Kelimelerim yolda kalıyor,
ben ise yarım kalan dualarımın içinde kayboluyorum.

Bir zamanlar aynı gökyüzünün altında umut kurardık.
Bulutlara aynı hayalleri emanet ederdik.
Şimdi gökyüzüne baktığımda,
yıldızlar bile bana yabancı.
Çünkü sen gidince,
gece kararmadı sadece…
Ben de söndüm.

Herkes "zaman her şeyi iyileştirir" diyor.
Oysa zaman,
sadece acının yerini ezbere biliyor.
Her sabah aynı yaraya dokunuyor,
her akşam biraz daha derine indiriyor beni.
Unutmak değil bu…
Sadece acıyla yaşamayı öğrenmek.

Senden geriye ne kaldı biliyor musun?
Bir şarkının ortasında boğazıma düğümlenen sessizlik…
Kalabalıkların içinde ansızın dolan gözlerim…
Ve kimsenin duymadığı,
ama her gece yastığımın bildiği gözyaşlarım.

Keşke insan,
sevdiğini kalbinden çıkarabildiği kadar kolay hatıralardan da silebilseydi.
Ama olmuyor…
Bir sokak,
bir koku,
bir yağmur damlası,
hatta esen rüzgâr bile seni getiriyor karşıma.
Sen yokken bile,
her yerde sana rastlıyorum.

Şimdi anlıyorum…
Ayrılık, iki insanın birbirinden uzaklaşması değilmiş.
Ayrılık;
bir insanın yaşarken içinden yavaş yavaş eksilmesiymiş.
Her gün biraz daha susması,
biraz daha yorulması,
biraz daha kendini kaybetmesiymiş.

Ve ben…

Hâlâ seni beklemiyorum.
Çünkü biliyorum, bazı gidenler geri dönmez.

Ama içimde senden kalan o son umut…
İşte o,
her gün biraz daha ölerek yaşamaya devam ediyor.

Belki bir gün adımı duyarsın.
Belki bir şiirime rastlarsın.
Belki de hiçbir şey olmaz…

Ama şunu bil;

Ben seni kaybettiğim gün,
yalnızca sevdiğim kadını değil,
gülüşümü,
hayallerimi,
kendime olan inancımı
ve bir ömrün en güzel ihtimalini de toprağa gömdüm.

İnsan bazen ölmeden de mezar olurmuş.

Ben bunun yaşayan kanıtıyım.

#EMRE