İyileşeceğim…
Bunu kendime fısıldıyorum her sabah,
aynaya bakmadan önce,
çünkü gözlerim henüz ikna olmuyor.
Çabalıyorum
İnsanlar kitap gibidir ..
İnsanlar kitap gibidir derlerdi,
Ben de inandım…
Her kapağa bir umut,
Her gülüşe bir anlam bağladım.
Kaderin suçu yok, biz yazdık bu hikayeyi,
yanlış kalplere vermiş olduğumuz temiz duyguyu, sevgiyi.
“İyi ki” dedik, içimizi titreyerek, inanarak,
Oysa içten içe yanıyormuşuz bozulmaları varmadan ağlayarak.
Güvendik… Hem de gözümüz kapalı, sorgusuz,
Kadın dediğin fırtınadır, eserse iz bırakır,
Girdiği her karanlığa kendi ışığını yakar.
Bir omuz değil yalnızca, başlı başına dağdır,
Değeri bilinmezse susar, döner ve uzaklaşır.
Ne güzelliğiyle ölçülür ne de birkaç sözle,
İlk defa arkama dönüp baktım ..
Kendime neler yapıyorum diye..
Tanınmaz hale gelen ceset gibi ..
Paramparça bir haldeyim..!
Çok dayanmışım, sabretmişim...
Kalbimin arafında kalan sevgilim
Ruhumun yolunda,
sınırın limanında
yürümeye doyamadığım.
Ne tamamen gidebildin
Ne olursa olsun..
Seni halen yaşadığım için mi?
Sana halen deli gibi aşığım dememi?
Asla..
Ben bunları söylüyordum
Vefadan bahsedenler… ne çoktu sözlerinde,
Ama ben vefasızlığı gördüm en derin gözlerinde.
Dilleri sadakat dedi, kalpleri çoktan gitmişti,
Ben “biz” diye direnirken, onlar çoktan bitmişti.
Gözümün gördüğünü inkâr edemedim, gerçek ağırdı,
Siz hiç kaybeden birini gördünüz mü?
Ya da siz nelerinizi kaybettiniz?
Ben mesela dostum mu kaybettim…
İnsanlığa ve hayata olan inancımı.
Bazı şeyler vardır, geri gelmesi zordur.
Bana Rabbim yeter..!!
Ben herkesin yaranmayı bilmiyorum .
Herkesin kişi olmasını istedi.
Herkesin kullanabileceği biri,
Oyuncak değil insanim ben ..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!