Alan Adam Şiirleri - Şair Alan Adam

Ben mazide ararım, kaybettiğim her şeyi,
Sen atide bulursun, kaybettiği nesneyi.

Ben kuzey der dururum, sen güneye göçersin,
Ben şarabı şişeden, sen kadehten içersin.

Evrende kaç yıldız, kaç gezegen var,
Varlık-hiçlik nedir, bin kez düşündüm.
İnsandan evla, kaç sürüngen var,
Nehrin suyunda bir kez yıkandım.

Mesele ben miyim, Heraklitos mu,

Gitti üzgün ve yıkık,
Yar eğreti evine.
Sudan çıkmış bir balık,
Gibi bıraktı yine…

Ağladım, içten içe,

Bilirim son liman, senin sinendir,
Koparken fırtına yanıbaşımda.
Al kalbine beni; sakla, sevindir,
Hissedeyim seni, nefes canımda.

Bir tılsımdır ismin, kalbimde umut,

Hayat denen çölden akan tek nehir,
Kurudu, akmıyor; bozuldu sihir,
Sen varken cennetim, olan her şehir,
Harabeye döndü, sen olmayınca…

Gündüzüm kısaldı, uzadı gece,

Leylidir, yüreğimin acıları.
Çöker aniden hasret ve gurbetin hüznü,
Bir kâbus gibi,
Esir alınır benliğimi.
Başlar diş ağrılarım, yokluğunda.
Sonra;

Gurbette sürgünüm, sinende esir,
Gönlünde bir mekân, aç benim için.
Aşkı yorumlayan, sözde müfessir,
Ele "helal" demiş, "suç" benim için.

Sevdan yanar durur, kalbimde hep kor,

Gönül bağında isyan,
Su gibi akmış zaman.
Sevdadan bana miras,
Kalmış dert ile hicran.

Yazgıdır, gücüm yetmez,

Gönül bağında isyan,
Su gibi geçmiş zaman.
Bu aşktan bana miras,
Kaldı dert ile hicran.

Kaderdir, gücüm yetmez,

Geldi yine bahar, boy verdi zambak,
Açtı gonca güller, yeşerdi her sak.
Her seven kavuştu, diyorlar ancak,
Mühürlü kalbimi, açan olmadı.

Aşkın bulutları, gürleyip durdu,