Alan Adam Şiirleri - Şair Alan Adam

Ela gözlüm senden; ben uzaklarda,
Yalnızım ceylanım, yüreğim darda.
Bir güvercin uçur, bir barışa getir,
Dönsün sürgün kalbim bu ilkbaharda.

Ela gözlerinde, sevdamı yaşat,

Duruyor boynumda idamın ipi,
Kalbimde zemheri kalbimde tipi,
Sevmek fiilinde, sen emir kipi,
Elveda sevdiğim, git güle güle...

Yol göründü artık, ayrılık kader,

Esirin kalbimi, ezip geçsen de,
Gözüme mil çekip, âma etsen de,
Sualsiz-yargısız, idam etsen de,
Uzaktan bir umut, ver bana yeter.

Kalbinde bir yer ver, gözlerinde fer,

Al götür kalbimi, bırak beni git,
Arkanda kalmasın, o sana ait.
Gönülümün babına vurduğun kilit,
Kapalı duracak, bundan emin ol!

Gittiğin yerlerde mutluluk ara!

Hiçbir naif sevgi, cezasız kalmaz,
Bu bir vâkıadır; herkes anlamaz.
Sımsıcak kalbimi, donduran ayaz,
Senin dostun olur, sevgime karşı.

Gözlerden ırak ol, gönülden de çık,

Henüz güneş görmemiş kardelen çiçeğisin,
Kirlenmemiş tertemiz, bir çocuk yüreğisin.
Sen hülyamda ütopya, hayatın gerçeğisin,
Müzmin hastaya umut, iyilik meleğisin.

Güzelliğin bir deniz, her nehir sana akar;

Ez ji hezar salên berê hatime,
Ez bi hezar salan xemgîn im
Min niha te dît.
Di destê min de wêneyê zaroktî
Ez yê bê nav im, yê bê sinor im
Ez yê dilê te me, yê bê fermanê te me.

Ey hülyalarımın kuytularına sızan aydınlık
Ey umudumun son güneşi,
Suskunluğumun inleyen melodisi,
Fikrimin narin çiçeği, sevdamın sesi,
Gördüm,
Gördüm yüreğinin resmini

Sinemde zemherir, yüreğimde kar,
Esiyor başımda, deli bir rüzgar.
Tek taraflı aşkın suyunda efkâr,
Menderesler çizer; kalbime akar.

Bir kara sevdadır, bir melankoli,

Çöllerde sevdama, bir vahasın sen,
Silinmiş yazgıma, bir levhasın sen.
Karşılıksız aşka, bir sayhasın sen,
Bırak aşk vadimde, ses yankılansın.

Mecrası ben olan, bir nehirsin sen,