Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Aşkımın kollarıyla sarıyorum seni.
O toplama kampına götürmüşler seni -
bir noktada, sabra gülüp geçen
-adın sanı pek bilinmeyen, yakınında
Prag'ın o ve şu faydacı kaplıca.
Bense ya Herr'in (!) sığınağındaki

Ayın ışığından şiirin,
Bir göz odada süzülerek geldi.
Açılır da
Duran karşında
Uçuşan tül perde,
O ipek savuran ince rüzgar hiç dinmez.

Arkadaş-mazgal deliği'ne bile mi kilit vuruluyor,
yalansı anların hür ü -üü! ağlayayım barii! meti ne
-ne, ne, söylesene; tekrar birleşmek için,
tekrar sevgili olmak için, güç toplayabilmek için tekrar;
aynı kişiyle! aynı kişiyle! sahi onun işi neydi? ?
Bilemiyorum, bilemiyorum, sadece oturup düşünüyorum

Bir kontürün lugatı çok geniş, kollarınla bu geçtiğine yetiş;
Gerinerek arkanda kalana, bu kontürün haznesi çok geniş.

Kolayken bir laf, seçer de en kolayı, etraf olunca dolunay;
“iki” adına, geçerek iğne deliğinden, bir kurt ulumaya başlar.

~~~~~~ Her şeye sahipsin,
~~~ Artık bulamıyorsan, yitirdiğini:
~ Kaybolduğunda,
Birini gerçekten sevdiğinde -
Kaybetmediğinde!

Sallanan ölüler 'kel tutar',
(Yani çıplaktır:Dürüst - duygular)
Doğan güneşi,bir şafak vakti:
Kimse bunu beklemiyordu
Halbuki;
Bir 'sabaha yakın vakti',

Kök salan Beyaz Diş, bekliyor mu?
Bir azı dişi, o hiç düşmez.
Sallandıkça sallanıyor iğreti,
Sonra damağa daha bir yerleşiyor.
Hiçbir hastane ya da dişçi o dişi çekemez.
Kan kırmızı gül dalında,

Konuşmak bir günah
Dili olana göre.

Ama benim
Küçük dilim var.

Bilginin duygu içine dağılımı
İnsan yapımı (is gibi, sis değil)
Japon yapıştırıcısının içine
'Tepeden doğru değil'
Gibi görünür.
Halbuki, içteki duygudur,