Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

b.

Gün ışıdı bir ikindi vakti ve
tuhaftır bundan güç buldu kendi tozlarını
serpen yıldızlar,
onları içlerine katan gökadaların, şurasına burasına …

O açtı, çiçek soldu, arada el fal baktı.
O roman’a yenilmemiş, yazarlığına serilmiş;
zamanın doğasını, doğasını onun andı!
Genişliyor küre hacimsel, kütle;
öz, korunmaz denemez!
Işık burada değil, o çok güçlü, ışık uzakta;

There was fire, on ice;
As deuce, at first,
Which brought gun
And it caused a drought -
A drought, containing bullets
-Gives an empty oasis

Sürüncemesi bile uzun,
Bu ölçüde kendisi yalan.

Bilinenler, ulaşılması
Yolunda kısa olan sevgiler.

Başı bulutlu, şeş beş kralının,
düşeş atabeyi ile mücadelesinden
geriye kalanken, fırlattığı zarların ….

Bahçe şezlongu yuvarlanıp düştüğünde;
sehpasına beriye, kaldıraç humus tabletinin..

Kubbeler oluşturduğunda hoş nağmeler,
Onlar, plaj-ıslak-kumlarında
Gece vakti, güneş henüz battığında;
Minareler döverler.

Duygular yoğunlaştığında,

-


İki kişilik hırsımla yaşıyorum
Şu suskun dünyamda.

Ne kadar üzdüğünü bilemezsin kendini …
Rüzgara çıktın Arizona çöl otobanında …
Geceydi alaca ve savurdun avucundakileri:
sandın ki gitti uzaklara, savurdukların;
Bir çift göz, anlamıştı bunu çok öncelerden.
Derken, Elfin, dilek kutusunu taşıyan;

“04:28 tarihi”nde yola çıkmış bir şiir
için yazıldı, bu açıklama cümlesinin
De hemen altına, “05 dakikası”.
Sanki bir zaman yolcusu olur bu
İkinci düzeltiş, bu ikinci cümle;
[ “Yaşanan” ve “yaşanacak” (olan)

Çok tatlı şu balıklar:
Yüzüverirler denizde:
Okyanus bilmezler;
(Dut ağacı giyinmeden kışlıklar,
Soyunmadan yazlıklar çıkarılır.)
Ama sonra dağa bile çıkarlar