Bütün nehirler aynı denize akar
Tropik yağmur ormanlarından
Savanalar dinmeyen gözyaşı gibidir
Yüzyıllardır Mozambikin.
Marcelina Dos Santosun şiirleri
Viva,Viva a Frelimo nun sesidir
Duygularımızı pazarlıyorlar sormadan
harici algoritmalarda
oysa her şey et ve kemikten
her şey organik ritüellerde
gırtlak sensöründe şarkılar
şarkılar duyguların alfabesinde
Karadeliklerin karanlığından
Yıldızların aydınlığına iniyorum
Sensizliğimle başbaşa orada
Işığını bekliyorum yıldız gözlerinin
Gelmeyeceğini bile bile...
Ne çok hayallerim varmış sana dair
Nasıl unuturum;
Bakışlarının gözlerime değdiği anı
Güneş tutulmasıydı sanki zamansız
Gülücüklerin aydınlatmıştı geceyi
Dalıp giderken sözlerine.
Günün içinden uzanıp yalnızlığımı
Gölgeli bir gündü yağmur yüklüydü
Dalgın bakışlarında susmuştu İstanbul
Seni ararken bir zaman diliminde
Mahzun bakışlı sarı bir yapraktın
Toprağa düşen damlalar gibi gözlerimde
İlkbahar aralarken perdelerini
Âlem geceye dönmeden sırtını
Yüzünü dönmez şafaklar,
İşte o andır tükenişi karanlıkların
Açılır gözlerden kirpik kirpik düşen gölgeler
Ufukta morarmış dudaklarıyla
Üşür dünyam yalnızlığında,
İsli bir lâmbaya bakar gibi bakıyoruz
Güneş tutulması gözlerimizle
Karanlıklara korkarak giden
Akşam gibiyiz.
Uygarlıklar aydınlıksa
Neden yokolmuyor karanlıklar.
Siz yapamazsınız herşeyi
Şair yapar.
Gökkubbeyi ters çevirir
Kadeh yapar.
Koyar şarabı içine
Şerefine kaldırır
Ne oldu sevgilere?
Birden düştü gözümüzden
İhtiyaçmı kalmadı ne
Sevgisizliğin kol gezdiği
Sokaklarda...
İstirahate çekilir gece gözlerimde
Yıldızların söndüğü kuytularda
Dağ yosunlarından suların çekildiği
Yosunculların yapıştığı saatlerde
Yorgun saatlerin bir bir üstüne
Yıkılışıdır zaman
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!