İki gezegendeyiz;
Senin yüzün venüs,benim ki mars
Nasıl bakışırsak öyleyiz
Sönmesin gecenin aplikleri karanlıktayız
Bulut mu yağmurları ıslatır
Yağmur mu bulutları...
Milyarlarca yıl öteden
İşığı yeni ulaşan bir yıldız gibisin
Dünyama gittikçe yaklaşan...
Işığın çoğaltıyor beni,bitmem
Ayaklarımda tonlarca ağırlığın gitmem
Yeter ki sen bir mum ışığı kadar yan içimde
Dört duvardı yalnızlık
Yürüyen karanlık ayakları
Başını eğmiş dünyam karardı
Soğuk bir mevsim inerken yüreğime
Damarlarımda "oblomov" bir kan
Akmaz nehir uykusu
Dumanlı bir akşamdı gözleriniz
Denizler gibi çekildiniz
Kumsalınızda yapayalnız bıraktınız
Ufkumda kayboldunuz...
Bilmiyorum gözlerimde kaç saniye kaldınız
Rüyalar anlıkmış
Gene geldim suratsız deniz
Bastır köpüklerini beraberiz
Fırtınalarını dindir yelkenlerini indir
Bir taş sektirmiş sevgili sularına
Kibar ol biraz...
Ben seni ne kadar sevsem o kadar kırgınım
Hadi kanatlan şiir:
Mavi özgürlüğün yıldızlarına
Yüreğimin rüzgârlarını
Sarp kayaların yüreğine götür
Bir güvercin taşısın gagasıyla dizeleri
Kanatlarında umut
Bir hüzün yağmuru inceden ince
Gözkapaklarına inen gizlice.
Güneşin tan kızıllığında
Yitirilmiş yaşamında
Gülümsemelerin acılara tutsak
Takılı kalmış yalnızlığında.
İşte ben,işte kara,işte deniz
Ayaklarımın ucunda sereserpe
Uzanan Karadeniz.
Sezai Karakoç Laleli'den gidiyor
Dünyaya tramvayla,
Bense Karadeniz'den uçuyorum
Şafakta kor bir ateştir yalnızlığın
Kıvılcım kıvılcım savrulduğun gecelerde
Biliyorum; beni sorar"ateş istidası"gözlerin
Sen kalbimin kafesine gidip gidip gelen
Bir sarkaç ritmiyle duygularıma dokunan
Bir nurun kutsiyetiyle yanan,
Herşey susmuştu;
Sen geldin rüzgârın sesiyle
Kanadı kırık bir kuştun penceremde
Güneşin gülücüklerini getiren.
Gecenin rüzgârıydı;
Denizlerin özgürce esen meltemi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!