Sevgilerden demet yaptım sevgilim
Gonca gonca açan güller içinde
Saçlarına taç yaptırdım sevgilim
Papatyası karanfili içinde.
Seni sevmek bir kaderse sevgilim
Seni düşündüm dün gece;
Düşlerimdeydin.
Uzak iklimlerin meltemleri
Okşadı ruhumuzu,
Sancılı bir gökyüzü
Boğuyordu yıldızlarımızı.
Seni İstanbul'a emanet edemem
Hasis ve kasis bir şehirdir bulamam
Derin gökyüzüdür kayboluşun
Hangi kanatlı rüzgarlarla gelir sesin
Nezaman karanlığı aralar nefesin
Bilemem...
Şu bekleyişlerimi bitir ne olur
Kızılca kıyamet kopuyor yüreğimde
Bir ben sevmiş gibi haykırıyorum
Duyuyorsan seslen gönlüme
Burada fırtınalar şiddetli eser
Özlem yüklü gemiler taşınır sahillere
Bedenimin işkencesidir ruhuma
Görmemenin duymamanın dokunmamanın
Yürek sızıltısı
Akşamın kirmeninde eğirilir hüzünler
Yalnızlığın sessizliğinde
Kasvetin daraldıkça daralan sesi
Burada gece susmuyor
Karanlıklar haykırıyor
Bedenim mesafelerin tutsağı
Yüreğim ufukları deliyor
Sen neredesin karanlıkların çiçeği
Güneşin sarı ışığında açan gülüm
Sevgisizliğin çocukları dinleyin beni
Yücelttiğim duygular içinizde
Sevgiyi büyüttüm gözünüzde
Sevgiye olan özlemlerimiz
Sönmeyen volkan içimizde
Bir güvercin yürüyor kumsalda
Ayakları kumlara gömülüyor
Yüreğinde koca bir sevda taşıyor
Ellerinden tutuyorum...
Kara kanatlı kartallar dolaşıyor üstünde
Zulmün ayak sesleri yüreklerinde
Bak gene gecelere sığdırdım seni
Gündüzler hep kayar içimden
Sessizdir geceler yıldızlar yağar
Sızarak içine karanlıkların.
Dehlizlerinde gündüzün kaybederim seni
Saklamaz güneş tenini,
Seni sevdim;
Bir de gökyüzünün gözlerini
Gecenin kalbiydi aydınlığın
Nezaman baksan kan kızılı yorgunluğunla
Güneş oturur gözlerimin ufkuna
Tan kızıllığında...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!