Ahmet Tığlı Şiirleri - Şair Ahmet Tığlı

Ne zaman gülsen gözlerinde
Güller açardı,
Gonca güller gibiydi tomurcuklar
Göz yaşlarında,
Bülbülü kıskandıran şarkılar bestelerdi
Yüreğinde nağme nağme esen rüzgârlar.

Önce baharı değiştirdiler
Yağmurlarına inat nisanın
Kirpiklerimde kurumuş bir deniz
Yüreğimde toprak ana ağlıyor.
Taçyapraklarımda sonbahar sarısı
İçimde ormanların uyuyan hışırtısı

Kutuplardan geliyorum
Buzul evli eskimolar gibi uzağım sana
Batmayan güneşimizle eriyor aysbergimiz
Penguenler fraklarını giymiş törene hazır
Dondurulmuş aşkımızın yeniden doğuşunda
Akıyorum çığ düşmüş denizlerimden

Bakarken gözlerinin o derin ummanına
Nehirleri andıran sellerine kapıldım
Yağmurlar çiselerken pencerenin camına
Bir kuş olup konmuştum rahmetinle yıkandım.

Yüreğinin alevi gözlerinde yanarken

Bu sabah Karadeniz in kalbindeyim
Biraz yorgun biraz hüzünlüdür atışları
Çakıl taşlarını okşuyor
Uysal kedi kımıldamayan yaprak,
Bir deniz kızı ayakları kırmızı
Sessiz ve oynak kımıldanışları

Çok incedir hüzün;
Kopar dalından bir yaprağın
Sessizlik dökülür toprağa
Yüreklerin sokak hıçkırıkları.
Aldanmayın yıldızların güleç yüzüne
Yanan aşk gülümsemesidir

Herşey yarım;
Gözlerimde fer aydınlatmıyor içimi
Donuk bakışlarımda dolunay tükeniyor
Yalnızlık sensizliğe çağrıdır düşlerimin
Uzayıp giden zaman kuşatıyor
İçimde yıldızlarım sönüyor.

Hiçbir şey sen değil,
Sen her şeysin.
Ne kadar biriktirmişim seni
Susmayan özlemini
Yokluğunu tüketiyorum
Baharın saçlarında birikip birikip

Siyah tuğlalarla örüyorlar yaşamı
Karanlık sularında okyanusların
Sokaklar ölüm korkusu
Sokaklar başıboş köpeklerin.
Sırat köprüsü yıkılan dünyanın
Vicdanında tükeniyoruz...

Bir gelişin var ki
Gülen yüzünle
Unutulmaz sarılışın
Boynuma
Biliyorum kıyamazsın
Sevgime...