Ahmet Öztürk Şiirleri - Şair Ahmet Öztürk

Hangi ağaç bilebilir bahardaki yaprakların kıymetini
Ya da hangi çiçek, sonbaharda solacağını
Hangi meczup bilecekti ya sıcaklığını özündeki birin
Karakışı da gelse filiz vermeyen hayallerin
Ağıtlarının beş para etmeyeceğini
Kuru bir çınardım böyle kalacağım mutlak

Çocukluğumdan geldim buraya
Minik bir gövde kocaman bir kafayla
Goethe’nin iyisi ve kötüsündeki gibi
Sadece iyiyle geldim kötüyle karşılaşmaya
Nedir bu seslerin dolaştığı ağlamalar
Dünya bu mu quassimodo

İlklerimi eline aldın artık dönüşü yok
Son dudak da demir aldı tadımdan
Evrenimin tek yıldızısın aleviyle, ışığıyla

Hem sevgilimsin hem kıyamadığım haylaz
Her sabah uyanan bir adamın geceye kadarısın

bu geceler tende sigara söndüren
ihtiyatımı katırlara yükleyip götüren
dinime imanıma başlayan yeminlerin dindiği yerde
tarihin evlatlarını boğan bu geceler

ürpertimi parasız pulsuz gasbeden

Kör Biga gecesinde
Midende bulantı
Başında bulantıdan beter bir sancı
Musallaya uzanmış gibi
Bir mindere vücudunu sermiş
Vücudunun ağırlığını atan

Ben, buraya yağmurla geldim
Seneler dövüyor taşları
-Sen sakin bakıyorsun
-Ben bir gece baskınıyım artık
Bulut dolaşmıyor mavilikte
Sürüyorsun toprağı, yeşeriyorum birden

unutulurmuş bir gün diyorduk
gırtlağımıza kadar ikindilerde
senin kör zekan ve benim aptal sevdam
tatlandık kurudukça
memleketten gelen dut kurusu gibi
ağlıyordun gözlerinde duman

bugün bir ölsem inciri elinin tersiyle itip geleceksin

kaşlarında bir ömrün şakacılığı belirmişken

bütün bu masalarda fısıltıların uğultusuna direnirken

Güzel ve kopuk oyun
Oysa ne kadar da uzakta şimdi
Ayçiçeklerinin gölgesine yapışmış
Sesimiz birbirine muhtaç
İnsan dünyaya ineli beri sevdi
Şiirini hep yazdım

şehrinin köklerine de saklansan
içimin sinene sızabileceğini unutma
uykularını kuşatacağımı,
nefesini esir alacağımı bilmelisin,
yüreğimden kainata kadar benimsin