Ahmet Öztürk Şiirleri - Şair Ahmet Öztürk

Kıvrılmış sükutu hayalim
narin bir gölge gibi be şair
Anlamlar boğulmuş,
umutlarım sapakta, sis içinde
Ne düşlesem bu dört duvarda
dönüp beynime mıhlanıyor

Uzun uzun sustuk, sonra bir bezirgan gibi döndüm
Dört bir yöne, ve ona hışımla
Nasıl da terazisi belli,
Ağırlığı, uzaklığı ve acısı belli

Darmadağın düşüşüm var sanki köklerimi
sağa sola savurdum işte
Kitabımı okuya okuya yırtıyorum
Süzülen balık bir denize sevdalı
Bir deniz okyanusa
Sözlerim tutuşan ateş hayata kurşun

hangi şiirle diye sorup durdu şiirini unutan adam
duygularının kölesi şiirden bahsetti kadın
değil mi ki anlatılamayanı anlatmaktı şiir
böyle olmalıydı okuyup duyduklarına göre
şiirini unutan adam durdu
vurdu duyduklarını masaya,

gözlerin bana bir pınarı andırabilir
içine dalıp her anımı
ve son anımı
canladırabilir bu kor beynimde
körelmiş bir arkadaşlık cümlesi
suyu sıkılmış bir kuru 'naber? '

bir yol çiziyorum, umarsızmışım
ben bu şehre binbir kılıç kuşanıp
savaşlardan kaçarak gelmişim
şimdi o benim dağlarımın çiçeği
şimşekleri çizerek, ufukları atlayarak
boylu boyunca şafağa uzanıvermiş

Sopsoğuk bir geceden sıyrılıp
gelmiştin çayımızın demine
ev arkadaşlarımızdan ayıracak kadar muhabbete sürdün bizi
ne kadar sorumsuz görünsen de
o kadar için doluydu
Köftehorlar kralı bir deryaydın

Uzun yolları aşıyorsun gel hele
Durgun bir saraydayım gel
Uzun ince kavaklar caka satıyorlar
Sanki başka ağaç yok burada
Her istediğim şarkı bile yok
Ne varsa onu sevmek zorundasın

Sustuğunu görüyorum konuştuğun her gece
gizli
ve daha gizli
Sesine saklanmışlığımı
şiirlerime hapsolmuşluğunu
bunların ötesinde

Şimdi dünyalara bakış atma anıdır
Öyle böyle değil
Kartalları sollamalı bakarken
Fındık kabuklarına sıkışmadan, durmadan
Duvarlar beyaz olmalı
Neden böyle bilmezsiniz